โดยงานนี้จัดขึ้นที่ราชประสงค์ Urban Space (ตรงข้ามเซ็นทรัลเวิลด์) ซึ่งพี่กนก ก็ไปร่วมงานด้วยในฐานะผู้ประกาศรุ่นใหญ่ เรามีภาพมาฝากกันเล็กน้อยครับ

ขยับปาก : Standing on the right side | กนก รัตน์วงศ์สกุล

“ข่าวข้น คนข่าว” เมื่ออ่านออกเสียงชื่อรายการเล่าข่าวช่วงไพรม์ไทม์รายการนี้ออกมาดังๆ เชื่อว่าหลายคนคงรู้สึกตรงกันว่า ช่างเป็นชื่อรายการที่ฟังดูหนักแน่น จริงจัง ชัดเจน เสียนี่กระไร

เช่นเดียวกับการรายงานข่าวสารอย่างเที่ยงตรงด้วยน้ำเสียงขึงขัง ไปจนถึงลีลาหยิกแกมหยอกของกนก รัตน์วงศ์สกุล ที่ถูกจับตามองอย่างเข้มข้นไม่แพ้กัน จนนําไปสู่การ วิพากษ์วิจารณ์ถึงความเหมาะสม และความถูกต้องตามบรรทัดฐานของสื่อมวลชน อันเปรียบเสมือนผู้กลั่นกรองสายธารแห่งข่าว-สารก่อนที่จะหลั่งไหลไปสู่กระแสน้ำสายหลัก

———————————————————————————————————–

ข้างบนคือรีวิวบทสัมภาษณ์ของพี่กนก ในนิตยสาร Lips ฉบับล่าสุด (vol. 11 no. 19 April 2010)
อยากรู้ว่าฉบับเต็ม ๆ จะเด็ดดวงขนาดไหน หาซื้อได้แล้วตั้งแต่วันนี้ทุกแผงหนังสือทั่วประเทศ !! 

ขอบคุณรูปและข้อมูลจาก http://www.magazinedee.com/main/magpreview.php?id=8829

กนก รัตน์วงศ์สกุล

นิตยสาร : TVreview รายสัปดาห์ ปีที่ 5 เล่มที่ 245 วันที่ 16-22 กรกฎาคม 2547

กลายเป็น หนุ่มวัยเกิน 40 ที่ฮอตขึ้นมาทันควัน เพราะได้อานิสงส์จากเพื่อนซี้ สรยุทธ สุทัศนะจินดา เลยทำให้ กนก รัตน์วงศ์สกุล เนื้อหอมมีผู้จัดฯ รุมตอมอยากให้ไปทำงานด้วย มากมาย ล่าสุดบริษัท แมทชิ่งฯ จีบให้ไปทำรายการ ‘ลายกนก’ ในผังใหม่ช่อง 5 ด้วยสนนราคาค่าตัวสูงถึงเดือนละล้านบาท ซึ่งถือว่าเป็นรายได้ที่มากกว่าสรยุทธหลายเท่า แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด… ไม่นานก็มีข่าวออกมาว่า ‘กนก’ เซย์โนขอเชิดใส่เงินล้านไปเฉย ๆ อย่างนี้ต้องถอดรหัสเปิดใจ ผู้ชายที่มีความคิดและฝีปากลวดลาย…กนก

ได้ข่าวคุณปฏิเสธที่จะทำรายการ ‘ลายกนก’

“คือรายการนี้เป็นไอเดียของ พี่ตี๋ แมทชิ่งฯ เขาบอกว่าคิดรายการนี้ขึ้นมาเพื่อผมโดยเฉพาะ ก็เลยตั้งชื่อรายการตามชื่อผมเป็น ‘ลายกนก’ แต่ทีนี้เขาติดต่อมาหลังจากที่ผมเข้าไปคุยกับ พี่แดง (สุรางค์ เปรมปรีดิ์) ที่ช่อง 7 และโอ.เค.ทุกอย่างแล้ว คือผมตกลงกับช่อง 7 วันนี้ วันพรุ่งนี้พี่ตี๋ก็ติดต่อมาเลย ผมก็บอกว่าโห…ไม่ไหวมั้ง เพราะทำรายการให้ช่อง 7 มันเช้ามาก แล้วรายการ ‘ลายกนก’ ต้องออกอากาศตอน 5 ทุ่มถึงเที่ยงคืนช่อง 5 ผมก็บอกเขาไปตรง ๆ ว่าไม่ไหว จากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย (ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกแล้ว?) ใช่แต่ไม่รู้ทำไมข่าวเพิ่งกระเพื่อมออกมา อาจเป็นเพราะช่วงนี้ช่อง 5 มีข่าวจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ และข่าวเกี่ยวกับผังใหม่แล้วในผังใหม่มีรายการ ‘ลายกนก’ ด้วย เขาก็เลยเอามาเขียนตีเป็นข่าวได้หลายประเด็นทั้งประเด็นฝังใหม่ช่อง 5 ประเด็นผมจะไปแข่งกับ คุณสรยุทธ (สุทัศนะจินดา) บ้าง”

ไม่ใช่เหตุผลเพราะไม่อยากทำรายการเหมือนคุณสรยุทธ

“รายการนี้ไม่เหมือน ‘ถึงลูกถึงคน’ ของคุณสรยุทธซะทีเดียว ของเขาจะเป็นรายการยาวมีเรื่องเดียวที่เป็น Topic แล้วก็ซัดกันไปแบบถึงลูกถึงคน แต่ ‘ลายกนก’ จะเป็นรายการที่อาจจะมีแขกรับเชิญประมาณ 3-4 คน มานั่งคุยกัน แล้วก็มีสกู๊ปและมีเรื่องอะไรหลายอย่างในรายการเดียว เราไม่ใช่เรื่องทอล์คเข้มข้นแบบของเขา แต่ โอ.เค. มันอาจจะชนกันในแง่ของเวลา ที่เป็นเวลาเดียวกัน”

จริงมั้ยที่คุณจะได้เงิน เดือนเดือนละล้านจากการทำรายการนี้

“ไม่ใช่เลยครับ เดือนละล้านเนี่ยมันเยอะมากเลยนะ (มีข่าวว่าคุณได้จริงๆ?) ใช่ ผมก็เห็น มันเว่อร์ไปหรือเปล่า หนังสือที่เป็นคู่แข่งคุณลงข่าวเว่อร์ไปหรือเปล่า (หัวเราะ) ที่ผมทำงานมาตั้งแต่ต้นไม่ได้ทำเพื่อเงินเป็นตัวตั้งอยู่แล้ว ถ้าหากผมทำเพื่อเอาเงินเป็นตัวตั้ง ป่านนี้ผมไปจากเนชั่นตั้งแต่คุณสรยุทธออกไปอาทิตย์แรกแล้วสิ ผมสามารถตามไปได้เลย อันนี้หมายถึงถ้าเอาเงินนะ (ทำเสียงขึงขัง) ไม่ใช่หรอก…ผมเป็นคนไม่เอาเงิน เออแต่มันก็เยอะนะ (หัวเราะ) จริงๆ พี่ตี๋ไม่ได้เสนอเงินอะไรมาเลย เราสองคนไม่เคยคุยเรื่องเงิน เรื่องนี้ผมรู้มาก่อนที่จะเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์อีก รู้สึกว่าข่าวจะหลุดออกมาจากสนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง พอดีคนที่เนชั่นไปตีกอล์ฟที่นั่นเขาได้ยินมาแบบนี้ก็เลยเอามาบอกผม (ได้ยินแล้วตกใจมั้ย?) ผมเฉยๆ ความจริงมันมีรายละเอียดอะไรอีกเยอะ แต่ที่บอกได้คือตอนคุยกับพี่ตี๋ไม่ได้คุยเรื่องรายได้กันเลย พอคุยเรื่อง ‘ลายกนก’ ไม่ลงตัว เราก็เลยคุยเรื่องอนาคตกันต่อว่าเออ…น่าจะมาทำงานร่วมกันนะ มันไม่ใช่การต่อรองหรือตกลงอะไรทั้งสิ้น”

รู้ตัวมั้ยกำลังเป็นหนุ่มฮอต

“เรียกว่าเป็นข่าวเยอะดีกว่า อย่าพูดว่าผมกำลังฮอตเลย มันเขินว่ะ (หัวเราะ) เป็นเพราะบุคลากรที่ทำอยู่ในวงการนี้มีน้อย ยิ่งบุคลากรที่เป็นผู้ชายด้วยยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ นอกจากคุณสรยุทธและผมแล้ว หาผู้ชายคนอื่นได้ยาก ส่วนมากมีแต่ผู้หญิง แล้วถ้ามีผู้ชายก็ไม่รู้เป็นผู้ชายแท้หรือเปล่า (กระซิบเสียงเบาๆ) มันพูดลำบาก ถ้าถามตัวผมไม่เคยรู้สึกตัวว่าฮอต และไม่เคยรู้สึกตัวว่าตัวเองเก่ง ผมรู้สึกว่ามันดู… (ทำท่านึก) เขาเรียกอะไรนะ ไม่เชิงเก่งแต่ดูมีงานเยอะ เพราะคนมันน้อยมากกว่า ถ้ามีคู่แข่งมากๆ ผมคงมาได้ไม่ถึงขนาดนี้”

แล้วคุณยุทธเป็นคู่แข่งคุณ หรือเปล่า

“ไม่เลย (ปฏิเสธเสียงแข็ง) ผมไม่เคยคิดทำรายการเพื่อแข่งกับคุณสรยุทธ ไม่เคยคิดจริง ๆ (ปฏิเสธเสียงหนักแน่นอีกรอบ) แม้กระทั่งรายการตอนเช้าผมก็ไม่เคยคิดจะไปทำแข่งกับเขา ซึ่งเรื่องนี้แล้วแต่คนจะมอง บางทีในเส้นทางธุรกิจเขาต้องมองกันแบบนี้ การแข่งขันก็คือการแข่งขัน มันก็ต้องแข่งขันกัน แต่สำหรับผมกับคุณสรยุทธจะไม่มีการมองแบบนี้ และผมก็รู้ด้วยว่ามีบางส่วนที่พยายามจะเซตรายการเพื่อให้ผมชนกับคุณสรยุทธ แต่ด้วยความที่ผมไม่มีพื้นที่คิดจะทำแข่งคุณสรยุทธอยู่แล้ว เวลาผมรับงานจะดูแค่โอ.เค. น่าทำมั้ย ตัวเองอยากทำหรือเปล่า ไม่เคยดูว่าต้องทำเวลานี้เพื่อแข่งกับคุณสรยุทธ ผมไม่เคยคิดแบบนี้เลย และไม่อยากให้ภาพออกมาเป็นแบบนั้นด้วย อย่างตอนเช้าคนจะมองกันแล้วว่าช่อง 7 กับช่อง 3 กำลังแข่งกัน และถ้าผมไปทำตอนกลางคืนอีก เอ๊ะ…มันจงใจเกินไปหรือเปล่า อันนี้ผมยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ปฏิเสธรายการ ‘ลายกนก’ เพราะไม่อยากให้เป็นแบบว่า โอ้โห…คุณสรยุทธมีช่องเวลาไหน กูจะไปแข่งด้วยหมด ผมไม่เอาอย่างนั้น (รู้สึกยังไง ที่มีคนตั้งใจจับเราชนกับคุณสรยุทธ?) เฉยๆ ผมรู้สึกว่ามันเป็นธุรกิจ อย่างที่ผมเคยบอกมันเหมือนกับการเล่นฟุตบอล ผมสังกัดสโมสรหนึ่ง เขาสังกัดสโมสรหนึ่ง ถึงอยู่ต่างสโมสรกันเราก็รู้จักกัน และเป็นเพื่อนกัน แต่เวลาแข่งขันกันในเกม มันเป็นการแข่งขันในเชิงธุรกิจ ฉะนั้นมันก็ต้องแข่ง แต่ถ้าต่อไปดูเหมือนเจตนาเกินไปที่จะไปแข่งกับเขาโดยเฉพาะ ผมก็ไม่เอา หรือถ้าอันไหนบังเอิญเป็นสิ่งที่ผมอยากทำ และไปพ้องกับเขาพอดี ผมก็บอกได้ว่าผมไม่ได้เจตนา”

ถ้าไม่คิดแข่ง แล้วเหตุผลที่ทำรายการตอนเช้าให้ช่อง 7

“คือทาง มีเดีย ออฟ มีเดียส์ ขอตัวผมมาทางผู้ใหญ่ที่เนชั่น ผู้ใหญ่ก็รับเรื่องไว้และพิจารณา เขาเห็นว่าช่อง 7 เป็นสถานีที่ไม่ได้บูมเรื่องข่าวง่าย ๆ แต่เขาต้องการบูมเรื่องข่าวด้วย อีกอย่างเป็นรายการข่าวที่น่าสนใจ แล้วเขาก็ให้เกียรติกับเนชั่น ถ้าทำข่าวร่วมกับเนชั่นได้ก็โอ.เค. ส่วนตัวผมเกรงใจผุ้ใหญ่ รู้สึกว่าผู้ใหญ่อุตส่าห์ให้เกียรติเราไปทำในสถานีที่เน้นเรื่องละคร แล้วอุตส่าห์เชิญเราไปเพื่อทำข่าวด้วยเนี่ย ถ้าเล่นตัวมากไปมันก็จะน่าถีบเอา (หัวเราะ) เราก็เอาพอสมควรละกัน บอกตรงๆ ตอนแรกผมปฏิเสธไปแล้วเพราะรู้สึกเฉยๆ ไม่อยากทำ มันเช้าด้วยแหละ (หัวเราะ) คือผมมีรายการที่เนชั่นอยุ่แล้ว ผมก็กลัวจะไม่ได้ทำรายการ ‘เก็บตกจากเนชั่น’ ต่อ พอดีช่อง 7 กรุณาหลีกเวลาให้เพื่อผมจะได้ทำ ‘เก็บตกจากเนชั่น’ได้ เราก็โอ.เค. ดีดดิ้นแต่พองาม (หัวเราะ) ไม่ได้มากจนผู้ใหญ่รู้สึกว่าเดี๋ยวจะโดน มันเกินไปแล้ว (หัวเราะ) แต่เวลาผมมาทำให้ช่อง 7 ก็ทำให้เต็มที่ไม่มีปัญหา และทำด้วยความเต็มใจด้วย ฉะนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครจะให้ผมไปทำอะไร ไม่ใช่แค่ติดต่อมาแล้วให้เงินแค่นี้กูรีบบินไปเลย ชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น”

มีข่าวว่าคุณรวยแล้ว เพราะได้ค่าจ้างในแต่ละงานเยอะ

“ไม่จริง…ผมยังไม่รวย (ทำเสียงสูง) คู่แข่งคุณน่ะลงผิด (หัวเราะ) ตัวผมเองไม่ได้เป็นนักเขียน แต่ผมรู้สึกว่าในวงการนักเขียน ถ้าจะให้เขียนเสียดสี เขียนแบบไม่ให้เกียรติ เขียนแบบตำหนิวิพากษ์วิจารณ์น่ะมันง่าย แต่เขียนในเชิงสร้างสรรค์มันยาก บางทีผมอ่านข่าวก็รู้สึกว่าทำไมไม่ให้เกียรติกัน มาว่าผมว่าที่ไปทำช่อง 7 กับโมเดิร์นไนน์ เพราะอยากได้เงินมากขึ้นกว่าเดิม 20 เท่า จะบ้าเหรอ! เออ…ฝากลงหน่อยเถอะ มาบอกว่าผมมีเงินเดือนไม่กี่หมื่นบาท เลยต้องไปทำที่ช่อง 7 กับโมเดิร์นไนน์ เพราะอยากได้เงินเดือนมากกว่าเดิม 20 เท่า โอ้…ก๊อด! มันไม่ถึงขนาดนั้นเลยพ่อคุณ มันไม่ได้มากอะไรเลย เขาไม่รู้ว่าก่อนที่ผมจะไปทำช่อง 7 กับโมเดิร์นไนน์ เนี่ย ไม่ใช่เขาติดต่อมาปุ๊ปผมรับปั๊บ แต่เรามีการคุยเจรจาต่อรองกันเยอะมาก ใช้เวลานานเป็นเดือน และเต็มไปด้วยเรื่องยุ่งมากมาย เพราะผมไม่ได้ตั้งหลักว่าตัวเองจะออกไปทำฟรีทีวี ผมไม่ได้ซีเรียสเรื่องนั้น ฉะนั้นกว่าจะลงตัวได้มันมีอะไรหลายอย่างที่ต้องทำ
แล้วในข่าวจะพาดหัวกันแปลก ๆ ประมาณว่า ‘น้ำขึ้นไม่รีบตักก็โง่แล้ว’ โห…ผมเพิ่งเคยเจอลีลาการพาดหัวแบบนี้นะเนี่ย พอดีมีเด็กเอาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นมาให้อ่าน เขาก็บอกว่าถ้าพี่ไม่เอาเนี่ยพี่โง่เลยนะ เราฟังแล้วก็ขำ แต่ในความรู้สึกถ้าเป็นในแง่ของตัวเงิน ดูมันเกินจากความเป็นจริงเยอะเกินไป และอย่างที่บอกเวลาผมทำงานจะไม่ได้มองเรื่องเงินเป็นใหญ่ ถ้างานนั้นน่าทำ องค์กรน่ารัก และผู้บริหารที่ผมจะไปอยู่ด้วยเป็นคนน่ารัก น่าศรัทธาในเส้นทางการต่อสู้ของเขา แล้วผมเคารพนะ โห…ไม่ต้องใช้เงินขนาดนั้นหรอก แค่เขามากระแซะ…กระแซะคุยก็ได้แล้ว เพราะผมไม่เคยคิดจะรวย หรือทำทุกอย่างเพื่อจะเอาเงินไปซื้อรถ ไปเปลี่ยนบ้านให้ใหญ่ขึ้น ให้ตายเถอะ…ไม่เคยคิดแบบนี้เลยจริง ๆ แต่ถามว่าอยากได้เงินมั้ย…ก็อยากได้ แต่ผมไม่ได้ทำงานทุกวันนี้เพื่อให้ตัวเองตั้งหลักได้ ประมาณว่าถ้าเงินเดือนออกต้องมีรถคันนี้เดือนหน้าต้องมีบ้านให้ใหญ่ขึ้น หรือจะมีเงินเก็บเท่านั้นเท่านี้ ผมไม่เคยคิดจะรวยขนาดนั้น แต่โอ.เค. ถ้าทำงานเสร็จแล้วไม่ให้เงินเดือนผม ผมโกรธแน่เพราะมันเป็นสิทธิ์ที่ผมต้องได้ แต่ไม่ได้หวังที่จะรวย”

หลายคนมองว่าคุณสรยุทธยังกล้า ออกจากเนชั่น ทำไมคุณไม่ออกบ้างทั้งๆ ที่มีโอกาสมากมาย

“ความจริงคุณสรยุทธไม่ได้ออกจากเนชั่นนะ เขาไปเพราะอุบัติเหตุ ในหนังสือเขายังเขียนเอาไว้เลยว่า ทุกวันนี้เขาจะมีความสุขมาก ถ้าไปทำงานที่อื่นแล้วยังอยู่ที่เนชั่น ความจริงเขาไม่อยากไปจากเนชั่นหรอกผมรู้ แต่โอ.เค. เขาไปด้วยอุบัติเหตุซึ่งก็เป็นเรื่องเก่าแล้ว สำหรับตัวผมยังรู้สึกว่าอยากอยู่ที่นี่ ยังมีความสุขดีอยู่กับตรงนี้ เรายังมีอิสระทางความคิด ยังได้พูดโน่นพูดนี่ ยังได้ทำอะไรหลายอย่าง ต้องยอมรับว่าที่นี่เป็นที่ที่ให้โอกาสผมกับคุณสรยุทธเติบโตมา และเราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่เราฮอตกันทุกวันนี้ ก็เพราะเราถูกวางรากฐานมาจากที่นี่ อันนี้คุณสรยุทธก็ตระหนักดี”

รู้สึกยังไงที่มีคนให้ฉายาว่า ‘เป็นผู้ชายของสรยุทธ’

“(หัวเราะ) ผมว่ามาจากการเป็นคู่กันมากกว่า ฉายานี้มันน่าจะมาจาก 2 เหตุผลคือ ที่ผมมีชื่อเสียงได้ต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่งมาจากการจับคู่กับเขา อันนี้เราปฏิเสธไม่ได้ ไอ้ที่ใครบอกว่าผมฮอตส่วนหนึ่งผมยกความดีความชอบให้คุณสรยุทธไปเลย อีกเหตุผลคือ จากข่าวคราวที่คุณสรยุทธไปทำกับคนโน้นคนนี้แล้วดูไม่ค่อยเข้าขาหรือเข้าขา บ้าง ไม่เข้าขาบ้าง ไม่เหมือนทำกับผมเพราะเราทำด้วยกันมานานเลยดูเข้าขากัน (หลายคนมองว่าคุณมักถูกคุณสรยุทธข่มในรายการ?) อันนั้นเป็นสไตล์ เขาไม่ได้เจตนาที่จะข่มผมหรอก ไม่ใช่ว่าพอถึงเสาร์-อาทิตย์ นี้เดี๋ยวกูจะไปข่มไอ้กนก จะไปไล่บี้ไอ้กนก เขาได้คิดอย่างนั้นหรอกครับ มันเป็นสไตล์ที่บังเอิญมาเจอกัน สไตล์ของผมมันจะสอดไปในจุดที่โดนเขาข่มมากกว่า ซึ่งเขาก็ไม่ได้เจตนา แต่ผมรู้สึกว่าคนดูรู้สึกมากกว่าตัวผมซะอีก บางคนจะฮีทมาก…ทำไมคุณกนกไม่สู้ไม่เถียง เราก็…เถียงอะไรวะ (หัวเราะ) ผมไม่รู้จะเถียงอะไร เขาก็บอก…ตอกให้หน้าหงายไปเลย คุณน่ะสู้เขาได้ คนอื่นสู้ไม่ได้หรอก ผมก็งง ๆ เพราะไม่ได้คิดอะไรและไม่รู้สึกอะไรด้วย ฉะนั้นจะให้มามีลูกข่มอะไร ทำไม่ได้หรอก”

ถ้าให้พูดเปรียบเทียบสไตล์การ จัดรายการของตัวเองกับคุณสรยุทธ

“คุณสรยุทธจะมีสไตล์การนำเสนอข่าวแบบทะลุทะลวง ส่วนผมทะเล่อทะล่า (หัวเราะ) ของผมจะดูแล้วแต่กรณี แต่ของคุณสรยุทธจะเป็นแบบพลังเยอะ ตื่นเช้าขึ้นมากูจะต้องทำแบบนั้นเสนอข่าวให้ทะลุทะลวงไปเลย แต่ผมไม่ถึงขนาดนั้นของผมเป็นบางทีแล้วแต่อารมณ์แล้วแต่งานข่าว ข่าวบางชิ้นผมนำเสนอไปแบบเฉย ๆ เพื่อให้คนดูได้รู้เท่านั้น แต่บางชิ้นไม่ได้ก็จะขอแบบทะลุทะลวงเลยเหมือนกัน แต่คุณสรยุทธรู้สึกว่าทุกชิ้นจะเอาทะลุทะลวงหมด ซึ่งสไตล์การทำงานของผมจะแตกต่างกันไปตามคนที่ทำงานคู่กับเรา ผมทำกับคุณสรยุทธจะเป็นอีกแบบหนึ่ง ทำกับ คุณพิสิทธิ์ (ช่อง 7) ก็เป็นอีกแบบหนึ่ง ทำกับ คุณธีระ (เก็บตกฯ) ก็อีกแบบหนึ่ง คือเราต้องดูคนที่เราไปทำงานด้วย สมมุติผมทำกับคุณสรยุทธสไตล์นี้แล้วคนชอบมาก ถ้าผมไปทำกับคุณพิสิทธิ์โดยที่ไม่สนใจที่จะปรับเลย ยังไงก็คิดว่าจะทำสไตล์เดิมนั่นแหละ อันนี้เราก็ไม่แฟร์กับเขา คือเราไปที่ใหม่ในรายการใหม่ ถึงแม้จะคุยข่าวเหมือนกันเราก็ต้องปรับและไปหยอดใหม่ ส่วนปรับแล้วจะดูเนิบ ๆ ขึ้นหรือเป็นยังไงก็แล้วแต่คนมอง”

มองวงการข่าวปัจจุบันนี้เป็น อย่างไร

“ตื่นตัวมาก ความจริงวงการข่าวทางทีวีกับวิทยุจะไปคู่กัน มันเริ่มมาจากการที่เนชั่นมีผมกับคุณสรยุทธจัดรายการทางวิทยุก่อน และวันดีคืนดีเราก็มีเคเบิลทีวีที่เป็นสถานีข่าว 2 ชั่วโมง เราก็มาจัดทางทีวีแล้วลิ้งค์ออกวิทยุ หลังจากนั้นข่าวทางวิทยจะบูมก่อนเรื่อง “นิวส์ทอล์ค” พอมันไปทางทีวีตอนเช้า เนชั่นเป็นที่แรกที่เริ่มต้นทำรายการ “คุยข่าวยามเช้า” ที่ไอทีวี ในขณะที่ช่องอื่นยังเป็นรายการเด็กบ้าง รายการสุขภาพ หรือรายการผู้หญิงบ้าง หลังจากนั้นวงการข่าวทางทีวีก็บูมมากขึ้น ต้องยอมรับว่าคุณสรยุทธเป็นคนบุกเบิกรายการข่าวตอนเช้าทางฟรีทีวี แต่ความจริงมันปะทุที่เนชั่นก่อนแล้วละ ที่คุณสรยุทธทำ “ถึงลูกถึงคน” ก็คือสไตล์เดียวกันกับที่เขาทำรายการ “คมชัดลึก” มาก่อน มันถูกเลี้ยงสุกงอมจากที่นี่ แต่พอหลุดออกไปในโลกฟรีทีวีมันก็เลยระเบิดไปเลย ซึ่งคุณสรยุทธเป็นคนแรกที่ไปบุกเบิก จากนั้นคนก็ทำตามกันเป็นพรวน ในวงการข่าวยังมีอะไรอีกเยอะที่น่าติดตาม ตอนนี้ขออุบไว้ก่อน มันยังไม่หยุดแค่นี้หรอก ยังมีอะไรที่น่าสนุกตื่นเต้นให้ทำอีกเยอะต้องติดตามชมกันดู”

ตอนนี้มีชื่อเสียงแล้วชีวิต เปลี่ยนไปมั้ย

“ไม่เปลี่ยนครับ ในแง่ชีวิตผมไม่เปลี่ยนเลย งานอดิเรกไม่ว่าจะเล่นกับหลาน เล่นฟุตบอล ดูหนัง เล่นอินเตอร์เน็ต ไปกินก๋วยเตี๋ยวยังเหมือนเดิมทุกอย่าง เพียงแต่สิ่งที่ผมพูดถึงอยู่นี่ได้ทำมันน้อยลง มันโดนดึงไปด้วยงานที่มีมากขึ้น ที่ตลกมากมีคนติดต่อให้ผมเล่นละครหนังด้วย ในละครเขาจะให้ผมเล่นเป็น บ.ก.ข่าว ส่วนในหนังจะให้เล่นเป็นเจ้าเมือง โอ้…มันก็แปลกดี จะเกินไปหน่อยมั้ง (ทำไมคะ?) คือมันค่อนข้างสวิงไปไกลจากวงการมากเกินไปหน่อย อีกอย่างผมไม่เคยคิดที่จะไปทำอะไรอย่างนั้นเลย ผมจะทำไปเพื่ออะไร ทุกวันนี้ผมทำงานเพื่ออะไร ไม่ได้ทำงานเพื่อดัง ไม่ได้ทำงานเพื่อเอาเงิน ผมต้องการเงินนะแต่ไม่ได้ทำงานเพื่อ 1.เอาเงิน 2.อยากดัง ถ้าผมตั้งหลักไว้อย่างนั้นผมจะเล่นเอ้า…ใครมีหนังอยากให้เล่นก็เล่นเพราะ อยากดังอยากได้เงินอยู่แล้ว แต่ผมไม่ใช่อย่างนั้นไง จะเล่นไปทำไม (บางคนถ้าอยู่ในช่วงโกยจะรีบคว้าไว้?) ตอนนี้ผมพออยู่ได้แล้ว ไม่ถึงขนาดต้องเอ้า…เตรียมไปออกข่าวช่อง 7 แล้วนั่งท่องสคริปต์เล่นหนังไปด้วย โอ้…ทำเพื่ออะไร อย่างหนังสือก็มีติดต่อมาเยอะมากอยากให้ไปเขียน ทั้งสำนักพิมพ์ใหญ่ กลาง เล็ก สำนักพิมพ์ชื่อแปลกๆ รสหวานๆ เนี่ยมีเยอะมาก (หัวเราะ) แต่ผมยังไม่มีเวลาที่จะไปทำอะไรขนาดนั้น ขนาดจะตั้งบริษัททำรายการ หรือไปรับซื้อเวลาทำรายการข่าวของตัวเองยังไม่คิดเลย เพราะผมเป็นคนไม่ค่อยคิดวางแผน จะเป็นคนวางชีวิตไปเรื่อย ๆ มากกว่า ซึ่งทุกวันนี้ก็มีความสุขดี”

งานก็เยอะ ชีวิตก็มีความสุข ช่างน่าอิจฉาผู้ชายที่ชื่อ ‘กนก’ จริงๆ

จุดประกาย วรรณกรรม ปีที่ 16 ฉบับที่ 5855
วันอาทิตย์ที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2547

ชัยณรงค์ กิตินารถอินทราณี : รายงาน

หากอดีตหมายถึงสายธารแห่งกาลเวลาที่ล่วงเลยไป โดยไม่มีวันหวนกลับแล้ว เราย่อมอยากจะทำวันคืนเก่าก่อนให้ดีที่สุดสำหรับชีวิต เพื่อวันนี้และพรุ่งนี้แห่งอนาคตจะได้ไม่พบพานกับปัญหาหรือความปวดร้าวใดๆ ทั้งสิ้น

แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถจะย้อนกลับไปได้ นอกเสียจากนำเอาอดีตมาเป็นบทเรียน เก็บความสวยงามที่เคยพบเจอซ่อนไว้ในความทรงจำ พร้อมกับพยายามสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม และมอบความความรื่นรมย์ให้กับชีวิตเท่านั้น

ทำในสิ่งที่ตัวเองรักแล้ว เราก็จะได้รู้สึกว่า เหมือนเราไม่ได้ทำงาน

และนี่เป็นอีกความรื่นรมย์หนึ่ง ในความนึกคิดของคนข่าวอย่าง กนก รัตน์วงศ์สกุล พิธีกรรายการข่าว เก็บตกจากเนชั่น จากเนชั่น แชนนัล, คุยคุ้ยข่าว และถูกผิดคิดเอง ซึ่ง ณ เวลานี้กำลังมีผลงานด้านการเขียนเล่มแรกที่ชื่อ ‘ชีวิตรื่นรมย์ กนก รัตน์วงศ์สกุล’ โดยเขากำลังจะพูดถึงเรื่องราวชีวิตและหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านเลยเข้ามาใน ชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์ จวบจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ไว้ในบทสนทนาต่อไปนี้ ซึ่งหลาย ๆ แง่มุมในชีวิตของเขานั้น บางเรื่องไม่เคยเปิดเผยมาก่อน และบางส่วนเสี้ยวชีวิตยังน่าสนใจอีกด้วย

ทุกวันนี้มีวิธีจัดสรรเวลาให้กับชีวิตอย่างไรบ้าง?

“การจัดสรรเวลาทุกวันนี้มันไปกับเวลาที่ทำงานออกอากาศเป็นหลัก ต้องให้เขาก่อน ส่วนใหญ่ช่วงเช้าจะไม่ได้ทำอะไรเลย วิ่งอยู่ระหว่างเนชั่นกับช่อง 7 อยู่ในรถอย่างเดียว จะไม่ทำอะไรมาก นอกจากจัดรายการแล้วก็อ่านหนังสือพิมพ์ เตรียมข่าว พอตอนบ่ายก็จะเริ่มรีแลกซ์ อาจจะมีประชุมบ้าง มีงานข้างนอกบ้าง มีแขกบ้าง มีอะไรอื่นๆ บ้าง ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์ก็จะมีจัดรายการตอนเที่ยงถึงบ่ายโมง บางทีก็มีงานข้างนอก พิธีกร และบรรยายให้นักศึกษา วันอาทิตย์ก็จะไปหาแม่ที่บางมด ปกติจะไป ถ้าหลังจากนี้ส่วนใหญ่ก็จะเป็นงานสังคม ไม่งานศพก็งานแต่ง เหลือจากนี้ไปก็ค่อยพักผ่อน แต่ผมจะดูหนังทุกวันศุกร์ ช่วงกลางคืน”

มีเวลาอ่านหนังสือหรือเปล่า?

“ช่วงหลังๆ ที่เป็นพอคเก็ตบุ๊คจะไม่ค่อยได้อ่าน มีเวลาอ่านก็คือหนังสือพิมพ์ เพราะผมจะอ่านหนังสือพิมพ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ทุกวันนี้ยังอ่านไม่ครบเลย หมดเวลาซะก่อน นอกเหนือจากหนังสือพิมพ์ก็จะเป็นแมกกาซีน หนังสือสารคดี หนังสือแฟนหนังไทย starpics พวกนิตยสารลิปส์ ศิลปวัฒนธรรมบ้าง ถ้าเราสนใจ”

“สำหรับพอคเก็ตบุ๊คเท่าที่จำได้ ผมจะไม่ค่อยชอบอ่านพอคเก็ตบุ๊ค อ่านน้อยมาก แต่ผมชอบอ่านหนังสือพิมพ์มาตั้งแต่เด็ก ผมชอบไปร้านกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์ ชอบไปดูภาพข่าว ชอบไปดูข่าวหน้าหนึ่ง บางวันก็มีข่าวที่เราสนใจ บางทีก็มีภาพอะไรแปลกๆ บ้าง แล้วก็ดูข่าวบันเทิงข้างใน ข่าวกีฬา ส่วนพอคเก็ตบุ๊คที่จำได้จะเป็นของ พล นิกร กิมหงวน ที่อ่านเป็นชิ้นเป็นอันหน่อย เพราะอ่านแล้วมันขำดี แล้วมันได้เห็นภาพบ้านเมืองสมัยเก่า สมัยที่สวนอัมพรนั้นเป็นจุดศูนย์กลางของหนุ่มสาว และที่สำคัญคือ อ่านแล้วได้หัวเราะ การเขียนหนังสือให้คนอ่านได้หัวเราะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ เขียนให้คนอ่านไปอมยิ้มไปก็นับว่ายากแล้ว แต่อ่านแล้วให้หัวเราะไป โอ้โฮ! ผมชอบ เจ้าคุณปัญจนึก ดร.ดิเรก ไอ้แห้ว มันสนุก นอกนั้นก็ไม่ค่อยจะเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะส่วนใหญ่จะโตมากับข่าว”

ส่วนตัวชอบอ่านหนังสือประเภทไหน?

“ชอบอ่านหนังสือทุกเล่มที่ทำให้มันผ่อนคลาย ทำให้มันสบายใจ พอมาช่วงหลังๆ ที่ชอบมากเป็นพิเศษก็จะเป็นหนังสือจำพวกหนัง ถ้าเป็นพอคเก็ตบุ๊คนะ มันก็จะมาจากหนัง ล่าสุดประวัติท่านครูศร (หลวงประดิษฐไพเราะ) ก็มาจากเรื่องโหมโรง ผมชอบหนังเรื่องนี้ ถ้ามีหนังสือก็จะไปอ่านหนังสือ ผมชอบ ‘ท่านมุ้ย’ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ชอบสุริโยไท ผมก็ไปดูหนังสือประกอบของท่าน ผมชอบเกี่ยวกับเรื่องหนัง ผมก็จะไปอ่าน ส่วนใหญ่มักจะเป็นหนังสือพอคเก็ตบุ๊คที่เกี่ยวกับหนังจะชอบ”

มีนักเขียนหรือคอลัมน์ใดบ้างที่ชอบ?

“ชอบคนที่เขียนหนังสือที่อ่านแล้วอารมณ์ดี อ่านแล้วได้เกร็ดความรู้ อย่างเช่น คุณพิษณุ นิลกลัด ก็โอเคนะ หรือสมัยที่คุณแอนดรูว์ บิ๊กส์ เขียนก็ชอบ หรือคุณรุ่งมณี เมฆโสภณก็ชอบ แกมีเรื่องราวของคนวงการบันเทิง คนในแวดวงทีวีต่างประเทศอ่านแล้วก็ได้ความรู้ ส่วนใหญ่จะอยู่กับหนังสือพิมพ์เสียมากกว่า คอลัมน์ประจำจะไม่ค่อยมี เป็นการอ่านรวมๆ แต่ถ้าจะอ่านจริงๆ ก็จะมีคนกันเอง ของคุณสุทธิชัย หยุ่น ก็จะอ่าน กาแฟดำหรืออ่านในเนชั่นสุดสัปดาห์ก็จะอ่าน เพราะค่อนข้างจะแหลมคม และใช้คำเป็นผู้ใหญ่”

แล้วหนังสือ ‘ชีวิตรื่นรมย์ กนก รัตน์วงศ์สกุล’ เกิดขึ้นได้อย่างไร?

“ตอนแรกหลังจากดูหนังเรื่องแฟนฉันจบก็มาตั้งกระทู้ใน pantip ก็มีคนเข้ามาอ่าน มาโพสต์ บังเอิญผู้ใหญ่ของที่นี่เข้าไปอ่าน ตอนแรกจะเขียนเรื่องกีฬาอยู่ใน คม ชัด ลึก สัปดาห์ละครั้ง ‘พี่เป็ด’ พงษ์ศักดิ์ ศรีสด บอกว่าอย่าไปเขียนกีฬาเลย มาเขียนแบบนี้ดีกว่า แบบบันเทิงข้างเคียงบันเทิง ไม่ใช่วิจารณ์หนังโดยตรงนะ เพราะเราไม่ใช่นักวิจารณ์หนัง ไม่ใช่นักดูหนัง ก็ลองเขียนดู เลยเขียนลงในคอลัมน์เซ็งซิมเซี่ย เนชั่นสุดสัปดาห์ แนวแบบรื่นรมย์ ไม่ว่าใคร ไม่เสียดสีใคร แนวแบบย้อนรำลึกถึงอดีต ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชีวิตรื่นรมย์แทน เพราะมีคนถามเยอะ ออกเสียงยาก พูดผิดพูดถูก”

เป็นการรวมเล่มจากเนชั่น สุดสัปดาห์?

“หนังสือ ‘ชีวิตรื่นรมย์’ เป็นการเขียนใหม่ทั้งเล่ม เพราะเกรงใจคนอ่าน ส่วนตัวเป็นคนขี้เกรงใจ เลยมาเขียนใหม่ ใช้เวลาเขียนอยู่ 2-3 เดือน ผมว่าเขียนหนังสือนี่มันเหนื่อยจริงๆ นะ (หัวเราะ) เขียนหนังสือนี่มันดึงไง มันดึงสีผม ดึงตา พอเขียนจะเสร็จปุ๊บ มาดูหน้ากระจก เฮ้ย! แก่ไปเยอะเลยนะเนี่ย เพราะบางทีเขียนหนังสือแล้วมันจบไม่ลง พอจบไม่ลงบางทีมันก็จะหงุดหงิด งุ่นง่าน มันจะแบบ…ทำยังไงว้า (หัวเราะ)”

ทำไมต้อง ‘ชีวิตรื่นรมย์’?

“อยากจะให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรวย ไม่ต้องเป็นคนมีสตางค์ ไม่ต้องเป็นคนสวยคนหล่อ ก็รื่นรมย์ได้ อย่างผมไปกินกวยจั๊บร้านเก่าๆ ก็รื่นรมย์แล้ว หาความสุขแบบง่ายๆ คือรื่นรมย์ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืนรื่นเริง ไปนั่งตามผับตามบาร์ ไม่ใช่เลย วิ่งชายหาดก็รื่นรมย์ นั่งเล่นริมทะเล เอาเท้าจิกทรายก็รื่นรมย์ ไปดูหนังก็รื่นรมย์ บางทีดูหนังก็แปลกนะ บางเรื่องที่พระเอกหรือนางเอกตาย ก็รู้สึกหดหู่ เราร้องไห้ แต่ถามว่ามีความสุขไหม มีความสุขนะ ดูอย่างแฟนฉัน มันก็ซึ้ง อยากจะร้องไห้น่ะ เป็นวิธีรื่นรมย์อีกวิธีหนึ่ง”

แสดงว่าเป็นคนที่ชอบย้อนอดีตของตัวเอง?

“บางครั้งการนั่งนึกถึงอดีตก็มีความสุขนะ เรื่องในคอลัมน์ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องความหลังทั้งนั้น เขาเรียกผมเป็นพวก nostalgia เป็นพวกที่หวนรำลึกอยู่กับอดีต แล้วอยากให้อดีตกลับคืนมา เป็นพวกจมปลักกับอดีต เพราะความรื่นรมย์ของผมส่วนใหญ่จะมาจากอดีต เด็กๆ ผมจะมีความสุข ทั้งๆ ที่ผมไม่ควรจะมีความสุข เพราะบ้านผมไม่ค่อยมีเงิน ผมเป็นเด็กสลัมไง แต่ก็รู้สึกสนุกดี ชีวิตทำไมมันมัน ได้วิ่งเล่น เที่ยววัด เที่ยวโรงหนัง ปั่นจิ้งหรีด มันมีแต่ความสุข ผมรู้สึกว่าบ้านผมไม่จนเลย บ้านจะจนจะรวยมันไม่ได้เกี่ยวกับจะทำให้ผมไม่มีความสุข เวลาที่ผมจะเขียนหนังสือก็จะพยายามเขียนเป็นแบบบันเทิง รื่นรมย์ และอาจจะมีเรื่องเด็กมากหน่อย เพราะผมเป็นคนที่ชอบเด็กผู้หญิง เด็กตัวเล็กๆ ไม่ใช่เด็กแบบวัยรุ่นนะ (หัวเราะ) ถ้ามีอะไรเกี่ยวกับเด็ก ผมก็จะเขียน ฉะนั้นหนังสือของผมก็จะเป็นหนังสือแบบรื่นรมย์ ในแต่ละช่วงวัยของผม ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่วัยเด็กๆ วัยเรียน หรือวัยทำงาน ก็จะมีความรื่นรมย์อยู่เสมอ”

ยึดความรื่นรมย์เป็นส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิต?

“ไม่เชิง ตอนนี้ที่รื่นรมย์ที่สุดก็เป็นเรื่องงาน เพียงแต่ผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นงานก็แค่นั้นเอง ผมใช้ชีวิตโดยขอให้วันหนึ่ง ผมได้หัวเราะ ได้ยิ้ม ถ้าวันหนึ่งผมได้หัวเราะเต็มที่สักครั้งหนึ่งนะ วันนั้นเพอร์เฟกต์ ขอให้ทุกวันมีความรื่นรมย์ แม้ว่าผมจะมีงานเยอะ แต่ถ้ามีเวลา ผมก็จะดูรายการตลก เช่าหนังตลก ทอล์คโชว์ เดี่ยวไมโครโฟน เพื่อที่จะได้หัวเราะ ขอให้ได้หัวเราะ วันหนึ่งสักครั้งหนึ่งก็โอเค ทุกวันผมอ่านหนังสือพิมพ์เพื่อเตรียมข่าวไปทำงาน ผมไม่รู้สึกว่ามันเป็นงาน ผมแยกไม่ออกว่าผมเตรียมข่าว เพราะว่าจำต้องดูเพื่อเอาไปทำงาน ไปจัดรายการ หรือว่ามันเป็นงานอดิเรก หรือเพราะเราชอบ ผมไม่รู้สึกว่ามันเป็นงานเลยนะ รู้สึกว่าไปอ่านเพราะเราก็อยากจะอ่านอยู่แล้ว เออ…ดี อ่านเสร็จแล้วก็เอาไปจัดรายการ ออกทีวีด้วย ก็ไปพูดให้คนอื่นฟังด้วย เออ…มันดี (ยิ้ม) ชีวิตตอนนี้แม้ว่าจะทำงานหนักก็ยังรื่นรมย์อยู่ รู้สึกเพลียบ้างบางครั้ง แต่ผมก็ยังรู้สึกว่า วันๆ หนึ่ง 24 ชั่วโมงน้อยไป”

รู้สึกเวลาของชีวิตในแต่ละวันน้อยไปมั้ย?

“ทุกวันนี้ผมมีความรู้สึกว่าเวลามันน้อยลง เมื่อรู้สึกว่าเวลามันมีน้อยลง ก็รู้สึกเสียดาย เพราะมันมีอะไรที่เราอยากทำ แล้วยังไม่ได้ทำ ไปเจอแม่ผมน้อยลง หนังก็ดูในโรงน้อยลง เล่นกับหลานน้อยลง อะไรหลายๆ อย่างมันหายไป เวลาส่วนตัวมันหายไป ถามว่าจำต้องหายไหม มันก็จำต้องหาย ก็ทอนๆ มา สมมติเล่นฟุตบอลสัก 2 ชั่วโมง ก็ลงมาเหลือชั่วโมงหนึ่ง คือไม่มีอะไรมากไปกว่าเวลาเท่านั้นเอง ก็เป็นไปตามภาษาคนแก่นะ (หัวเราะ) เราจะเริ่มนับว่า เราจะดูฟุตบอลโลกได้อีกกี่ครั้ง จะฉลองปีใหม่ได้อีกกี่ครั้ง สมมติว่าเราอายุ 65 เราจะดูฟุตบอลยูโรอีกกี่ครั้ง จะเชียร์มวยโอลิมปิกอีกกี่ครั้ง ผมก็จะเริ่มนอนน้อยลง เพราะผมรู้สึกว่าเสียดายเวลา จากที่เคยนอน 8 ชั่วโมง ก็เหลือ 7 เหลือ 6 ทุกวันนี้ เหลือ 5 บางทีจะน้อยกว่า 5 ก็มี เพราะบางครั้งลงนอนปุ๊บ มันไม่ได้หลับ ถึงตาหลับแต่พอคิดอะไรได้แบบจ๊าบๆ เป็นมุกว่า เออ…เดี๋ยวพรุ่งนี้จะต้องไปแซว คุณสรยุทธคำนี้ กลัวลืมก็ต้องลุกขึ้นมาจด ทีนี้ก็ยาวไปกันใหญ่”

ถึงขนาดต้องมีการจดบันทึกด้วย?

“ส่วนใหญ่จะเป็นข่าว หรือเกี่ยวกับข่าว ก็อาจจะปนกับเรื่องของผมบ้าง แล้วเราจะนึกได้ ผมมีไดอารี่ปี 2535 ปีเก่าๆ เวลามานั่งอ่านก็จะ…อ๋อ…เออ…ใช่ว่ะ ทำให้นึกถึงตัวเราได้ แม้ว่าเราจะดูจากข่าว วันนั้นผมดูว่า เยอรมันชิงกับเดนมาร์ก ยูโรที่สวีเดน 1996 แล้วก็แพ้ แล้วอ๋อ…วันนั้นเราไปดูฟุตบอลคู่นี้ ที่นั่น ที่นี่ เราก็จะนึกถึงตัวเราได้ การที่จดข่าวมันก็จะได้ประโยชน์แบบนี้”

นอกจากเป็นคนที่สนุกกับงานแล้ว ยังหาความเป็นตัวเองได้ตลอดเวลา?

“บางทีมันก็จะทอนเวลามาจากอย่างอื่น บางทีต้องยอมรับ ถ้าในบริษัทผมดูคิวประชุมแล้ว เรื่องไหนที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับตัวเอง งานประชุมงบ เอ๊ะ…ไม่น่าจะเกี่ยว ผมก็โดด แวบเลย ไปเดินแถวๆ ยศเส ซอยที่ผมโตมา บางทีก็ไปนั่งกินโจ๊กร้านที่ผมเคยกินตั้งแต่เด็กๆ ก็เอ…ยังขายอยู่ บางทีก็ไปสะพานข้ามคลองสมัยเด็กๆ ผมก็ไปดูว่า ไอ้คลองน่ะ ตอนนี้มันเป็นท่อไปแล้ว ราวสะพานนี่เหรอที่เรากลัวตก ตอนนี้มีอีกอย่างหนึ่ง ผมก็จะพยายามหาโอกาสไปหอสมุดแห่งชาติ ผมก็จะไปเปิดดูหนังสือพิมพ์ ฉบับเก่าๆ ผมอยากจะรู้ว่าปีที่ผมเกิดมันมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เป็นเพราะเสียดายเวลาที่เหลืออยู่ เลยอยากจะใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์มากที่สุด”

รู้สึกประทับใจอะไรในหนังสือเล่มนี้มากที่สุด?

“ภูมิใจมากที่หลอก ‘ท่านมุ้ย’ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล เขียนคำนำหนังสือได้ มี ‘พี่แดง’ สุรางค์ เปรมปรีดิ์ เขียน คุณสุทธิชัย หยุ่น และคุณแม่ผม ท่านอ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่เป็น แต่เขียนคำนิยมให้ผม คิดดูแล้วกัน เขียนคำนิยมให้ 4 คน มีอยู่คนหนึ่งอ่านหนังสือก็ไม่ออก เขียนหนังสือก็ไม่เป็น ช่างไม่ได้รู้ตัวเองเล้ย! (หัวเราะ)”

ถ้าเปรียบตัวเองเป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์?

“ต้องเป็นข่าวดี ไม่เป็นข่าวร้ายแน่ๆ ต้องเป็นข่าวดีๆ อย่าง ข่าวเด็กนักเรียนไทยคว้าเหรียญโอลิมปิกวิชาการ แบบนี้นะ ขอให้เป็นข่าวโทนนี้ หรือว่าข่าวเด็กไม่กี่ขวบ แต่เล่นไวโอลินเก่ง หรือว่าข่าวดีๆ ประเภท คนมีความรัก อย่างนี้ ถ้าชีวิตผมเลือกได้นะ อยากจะให้เป็นข่าวดีๆ แม้ว่าจะออกเป็นข่าวที่แปลกหน่อยก็ไม่เป็นไร แปลกแต่ดี ไม่อยากจะให้แปลกแต่รันทด ไม่เอา ข่าวประเภทนี้จะเร้าใจมาก อ่านแล้วอิน ถึงกับร้องไห้ก็มี”

ในฐานะเป็นคนหนังสือพิมพ์คนหนึ่งมองวงการสื่อยุคนี้อย่างไร?

“ข่าวร้ายจะขายได้มากกว่าข่าวดี มันเป็นอย่างนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ตอนผมเด็กๆ แล้วล่ะ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าข่าวแปลกๆ น่ารักๆ หายาก นานๆ จะมีสักที มันก็เลยไม่ค่อยได้เห็น วันๆ จะเห็นแต่ข่าวคนนั้นตาย ครูตีนักเรียน ภารโรงข่มขืนนักเรียน อะไรแบบนี้เยอะ”

อยากให้เกิดอะไรกับวงการหนังสือพิมพ์ในอนาคต?

“หนึ่ง อยากจะให้มีโต๊ะหนึ่งเป็นกองบรรณาธิการที่ไปหาข่าวแปลกๆ มา อย่างน้อยวันหนึ่งมันต้องมีชิ้นหนึ่งที่มันเป็นข่าวดี ข่าวบวก ข่าวที่จะทำให้คนอ่านแล้วมันรื่นรมย์จรรโลงใจ ให้มีโต๊ะข่าวจรรโลงใจ (ไม่เคยเสนอ แต่ให้สัมภาษณ์หลายทีแล้ว) ไปหามาให้ได้ เด็กวาดรูปเก่ง เด็กร้องเพลงเก่ง อะไรก็ได้ให้มี

สอง อยากจะให้หนังสือพิมพ์บ้านเราพัฒนาตัวเอง ชี้นำผู้อ่านไปในทางที่ไม่งมงาย เห็นถึงการพัฒนา และยกระดับจิตใจ อย่าไปนำเสนอแต่ที่คิดว่าคนอ่านชอบ โดยเฉพาะหนังสือพิมพ์หัวสีอย่างนี้ เสนอข่าว ต้นไม้ให้หวย วัวออกลูกแปลกๆ แล้วก็มาบอกว่าคนเขาชอบ ยิ่งตอนใกล้ๆ หวยออกเดือนหนึ่งก็มี 2 ครั้งแล้ว แล้วบอกว่าคนชอบ คนอาจจะชอบจริง แต่ถ้าเราไม่เสนอซะ เราเบี่ยงซะ เราพยายามจะชี้นำเขาไปในทางที่ดี คือสื่อมีความรับผิดชอบเยอะนะ เรามีส่วนสำคัญในการชี้นำ ถ้าเราชี้นำในทางงมงาย คนดูเขาก็อาจจะงมงาย เพราะยังมีคนดูอีกหลายส่วน เราต้องยอมรับว่าเขาขาดโอกาสในการศึกษา

สาม อยากให้มีความรับผิดชอบต่ออารมณ์ความรู้สึกของคน ทั้งคนที่อ่าน และคนที่ตกเป็นข่าว อย่างการนำเสนอภาพคนตายอย่างประเจิดประเจ้อ ไม่มีการทำภาพมัว คนดูก็รู้สึกน่ากลัว คนที่เป็นญาติกับผู้เสียชีวิตก็จะรู้สึกไม่ดี ศพอาจจะไม่สวย ศพอาจจะไหม้เป็นตอตะโก ตาค้าง ลิ้นจุกปากบ้าง แบบนี้ผมว่ามันต้องเลิก เขาอาจจะคิดว่ามันต้องมี เพราะคนชอบ คนชอบอะไรแบบนี้ แต่ผมไม่เชื่อว่าคนจะชอบดูภาพแบบนี้

หนังสือพิมพ์ควรจะมีการเซ็นเซอร์ตัวเอง ควรจะมีการวิเคราะห์ พินิจพิจารณาว่าอะไรที่มันควรจะเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม อย่าลืมว่าหนังสือพิมพ์เวลาไปวางตามบ้าน บางทีเด็กๆ ก็ดู บางทีประสบอุบัติเหตุหัวขาดก็ไปถ่ายภาพมา บางทีมันเกินไป มันมีความดิบมากเกินไป แข่งขันกันในการเจาะข่าวได้ แต่อยากให้แข่งขันในแง่ของการนำเสนอข่าวที่มันจรรโลงใจ และอย่าแข่งขันกันในแง่ของการทำข่าวดิบลงทุกวันๆ ในความรู้สึก เพราะมันจะทำให้ความรู้สึกของผู้อ่านดิบด้านตามไปด้วย”

และทั้งหมดนั้น คือท่วงทำนองแห่งความรื่นรมย์แห่งชีวิตที่สรรค์สร้างโดย ‘จิตรกรข่าว’ อย่าง ‘กนก รัตน์วงศ์สกุล’ ซึ่งเป็นพิธีกรรายการข่าวทางโทรทัศน์อีกคนหนึ่ง ที่คนไทยยุคนี้… คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี

+ คุณสรยุทธบอกว่า คุณกนกชอบสร้างภาพเป็นพระเอก และให้คุณสรยุทธเป็นตัวโกง

ไม่หรอก เพียงแต่เป็นคนละสไตล์ คนละทาง คุณสรยุทธทางดุดัน วิเคราะห์จริงจัง ผมแบบชงลูกให้ แล้วนุ่มกว่า โดยเสียงและสไตล์

+ เคยรู้สึกว่าเป็นลูกไล่ของคุณสรยุทธไหมคะ

ไม่หรอกครับ แล้วตอนที่จัดด้วยกันครั้งแรกก็ไม่ได้เป็นอย่างนี้ ยังเรียบ ๆ เฉย ๆ แต่ตอนหลังมีความเป็นธรรมชาติสูง เริ่มสนิท และเริ่มรู้ทางกัน แรก ๆ ต้องใช้เวลานาน คุณสรยุทธเป็นนักข่าวมาก่อน แต่ผมเคยจัดรายการ และเคยอ่านข่าวที่ช่อง 11 มาก่อน ผมก็จะรู้แนวการจัด ตอนแรกผมจะนำเข้า นำออก แล้วคุณสรยุทธจะมีหน้าที่วิเคราะห์อย่างเดียว เพราะรู้ข่าวมาก

+ คุณสรยุทธบอกว่า คุณกนกติดเขา จริงไหมคะ

ติดอะไร (ทำหน้างงและยิ้ม) คือจัดรายการกับคุณสรยุทธค่อนข้างสบายใจ คือโยนอะไรไปไม่ต้องคิดมาก เขารับหมด และรับได้เนียน แต่กับบางคน ต้องดูว่า จะโยนดีไหม หรือถ้าโยนก็อย่าเต็มที่ แล้วเวลาจัดกับคุณสรยุทธ บางข่าวผมกั๊กไว้แล้วให้เขาต่อ เพราะผมรู้สึกว่าเขาไปต่อจะดีกว่า แต่กับบางคน ผมอาจจะไปมากหน่อย
ช่วงที่คิดมุกไว้จัดรายการ

+ รู้สึกคุณกนกเป็นค่อนข้าง “มุก” เยอะ เอามาจากไหน

ต่างคนต่างอ่านเยอะ และบางทีผมก็จะคิด เมื่อก่อนตอนนั่งรถเมล์ไปทำงาน ผมก็จะคิด “วันนี้ ไอ้ธีระมึงเจอกูแน่ เตรียมไว้ ๆ” (หัวเราะ) แต่กับคุณสรยุทธ เราจะสด ๆ มุกจะสดกว่า เรียกว่าสดมาก และเป็นธรรมชาติมาก อาจจะเพราะสนิทสนมกัน และรู้ทางกัน แต่สนิทสนมกันเรื่องงานนะ เรื่องส่วนตัวไม่สนิท พอเลิกงานก็ต่างคนต่างกลับ เมื่อก่อนตอนจัดด้วยกันที่เดอะเนชั่น พอเลิกก็ไปกินข้าวด้วยกันบ้าง แม้ตอนกินข้าวก็ยังพูดเรื่องข่าวเลย

+ แสดงว่าตอนที่คุณสรยุทธมีปัญหา ไม่ได้มีการมาปรึกษาคุณกนกเลยเหรอ

ไม่ได้คุยกันมาบอกตอนหลัง ที่เกิดเรื่องแล้ว สายไปแล้ว

+ ตอนนี้คุณกนกใช้คู่ (จัดรายการ) เปลืองกว่าเดิม ที่ช่อง 7 สัปดาห์หนึ่งก็หลายคน พอวันหยุดกลับมาเป็นคุณสรยุทธ ปรับตัวยังไง

ไม่มีอะไรมาก แต่ต้องดู เหมือนเราไปกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน ถ้าผมกับคุณสรยุทธ เราจะปรุงเครื่องปรุงสนุกเราจะรู้ว่าตรงไหนใส่พริกป่น ตรงไหนใส่น้ำตาล แต่กับคนอื่น เราจะปรุงอะไรก็ต้องถามเขาบ้างว่าชอบเค็ม ชอบหวานยังไง กินร้านนี้ดีไหม ซึ่งต้องใช้เวลา และเรื่องการจัดรายการข่าว อยู่แต่ละวัน หรืออยู่ที่ทิศทางข่าวด้วย บางวันไม่มีข่าวอะไรให้โยนได้ ก็ต้องไปแบบเรียบ ๆ

+ ตอนจัดที่ช่อง 7 รู้สึกว่าไม่เหมือนคุณกนก

ผมเพิ่งทำช่อง 7 แค่เดือนเศษเองนะ ผมก็พยายามทำให้เป็นเล่า เพราะที่นั่นไม่เน้นการเล่า แต่เน้นการอ่าน ดังนั้นสไตล์จะต้องเปลี่ยนแน่นอน ผมจัดตอนเช้ากับคุณพิสิทธิ์ กีรติการกุล สไตล์หนึ่ง ผมกลับมาจัดกับคุณธีระที่เดอะเนชั่น อีกสไตล์หนึ่งเลย ผมพูดข่าวเดียวกันที่ช่อง 7 กับที่เนชั่นไม่เหมือนกัน แล้วพอไปจัดกับคุณสรยุทธ วันเสาร์-อาทิตย์ ก็อีกสไตล์หนึ่ง

+ ชอบสไตล์ไหนมากกว่ากัน

ผมจะบอกได้ยังไง ผมทำได้ทั้งนั้นแหละ

+ รู้สึก ไหมว่าเวลาไปจัดกับคุณสรยุทธวันหยุด ช่วงหลังเล่นกันค่อนข้างมาก

มีครับ ซึ่งไม่ค่อยดีนะ และเราจะมาคุยกันว่า วันนี้เล่นมากไปหน่อย ซึ่งไม่ควร เพราะข่าวเป็นเรื่องของความน่าเชื่อถือ เล่นมากไปก็ไม่ดี อย่างวันนั้นเขาให้ผมแอ่นอก แอ่นอะไร ผมก็ต้องทำ แต่พอเสร็จแล้ว ผมก็บอกเขานะว่า อย่างนี้ไม่ได้ ทีหลังอย่าทำ

+ แล้วทำไมคุณกนกจะต้องทำตามตามที่คุณสรยุทธให้ทำ ด้วย

ผมว่าตอนนั้นกำลังออนแอร์ (ออกอากาศ) ไม่ทำไม่ได้ มันเหมือนกับว่าเราเล่นไปแล้ว ผมรู้สึกว่าต้องไปให้สุด แต่พอเสร็จแล้ว ผมก็บอกเขาว่าทีหลังอย่านะ ห้าม คุณสรยุทธก็บอกว่า คิดอะไรมากกนก สนุกดี ผมบอกไม่ได้ แต่ที่ทำเพราะรู้สึกว่าเขาขอแล้ว

+ ทำไมเวลาจัดกับคุณธีระ ไม่เห็นทำตามเลย

มีเหมือนกันแต่จะไม่มาก เพราะตอนจัดกับคุณสรยุทธ เราไม่ทันเป็นฝ่ายรุก เขาจะเป็นฝ่ายรุกเรา อันนี้ไม่เป็นไร แล้วแต่โทน และแล้วแต่สไตล์ แต่กับคุณธีระนี้ก็โอเค ถือว่าเข้าขาพอสมควร

+ ตอนจัดกับคุณธีระ ดูเหมือนคุณกนกจะเป็นฝ่ายแกล้ง ชอบพูดเรื่องภรรยา

ไม่หรอก แซวเล่น คือคุณธีระค่อนข้างกลัวภรรยา และสังคมไทยเห็นว่าเรื่องกลัวเมีย เป็นเรื่องที่น่ารัก แล้วแฟนคุณธีระยิ่งเป็นอาจารย์ด้วย ยิ่งสามารถสร้างภาพให้คุณธีระเป็นคนกลัวเมียได้ ยิ่งน่ารัก ผมก็บอกว่า…อาจารย์ห้ามเหรอ อย่างโน้นเหรอ อย่างนี้เหรอ ดูแล้วออกโทนน่ารัก คือไม่ได้แซวถึงขนาดทำให้ภาพเขาเสีย อย่างตอนนั้นวันสงกรานต์ ผมเห็นภาพในหนังสือพิมพ์มีคนเอามือถือใส่ในถุงยาง ผมเลยให้เด็กไปซื้อถุงยางมา และผมเข้าไปจัดกับคุณธีระ แล้วแกล้งบอกว่า…สงกรานต์นี้มีวิธีป้องกันมือถือเปียก แล้วก็โชว์หนังสือพิมพ์ภาพนั้น และเตรียมการสาธิตโดยบอกว่า เดี๋ยว ๆ มันทำได้ ว่าแล้วก็ยืมถุงยางหน่อยซิ คุณธีระ จากนั้นผมก็กำถุงยางไว้ในมือแล้วแกล้งไปล้วงกระเป๋าคุณธีระ คุณธีระก็ร้อง อุ้ย! คุณกนกอะไรกันนี่ เขาตกใจมากเลยนะ แต่ตอนหลังผมก็เฉลย

+ จริง ๆ แล้วเป็นปมของคุณกนกรึเปล่า เลยชิงแกล้งคุณธีระก่อน

เมื่อก่อนตอนโสด ผมก็พกถุงยางนะ สมัยตอนที่ผมเป็นดีเจ จัดรายการวิทยุ อยู่ที่ อ.ส.ม.ท มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณแอน (จินดารัตน์ เจริญชัยชนะ) ที่เคยเป็นผู้ประกาศข่าวช่อง 3 ตอนนั้นเขาเป็นเด็กฝึกงาน ไปสัมภาษณ์ผม ปรากฎว่าผมทำถุงยางตก ตอนนั้นผมใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ ตอนน้องเขาขอนามบัตร ผมดึงนามบัตรให้ คุณนึกดูซิ ตอนนั้นน้องเขา โอ้โฮ…ใสกิ๊กเลยนะ แล้วผมดันทำถุงยางตกต่อหน้า

+ คุณจินดารัตน์เห็นไหมคะ

เห็นซิครับ แต่ผมทำเป็นธรรมดา เหมือนเศษกระดาษแล้วหยิบขึ้นมา ไม่ถึงกับอาการแตก แต่คุณจินดารัตน์ไปเล่าซะ…จนถึงทุกวันนี้ทำให้ผมรู้เลยว่า ของบางอย่างตกไม่ได้ตกแล้วจะเสียหายมาก

+ คุณมีวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้ายังไง

เช่นอะไรครับ แขกโมโหหรือครับ ผมจะดูว่า แขกสมควรจะอารมณ์เสียหรือไม่ ถ้าไม่สมควรผมก็ไม่ยอม แต่ไม่ถึงขนาดไปโต้ตอบกลับ เพียงแต่จะถามอะไรที่แรงขึ้น ซึ่งโดยบุคลิกของผม ไม่ใช่คนที่ถามคำถามแรงเหมือนคุณสรยุทธอยู่แล้ว และถ้าเขายังไม่รู้ ผมก็จะตัดสาย แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้เจออะไรที่เกินกว่าจะแก้ไขได้ แหม…คงทำมามากแล้ว ต้องมีประสบการณ์บ้างล่ะ

ตารางชีวิตประจำวัน

+ คุณกนกมีชีวิตประจำวันยังไง

ผมตื่นตอนตี 4 ตอนหลังชักจะเป็น 04.15 น. นอนตอน 5 ทุ่ม ตื่นมาแล้วก็เตรียมตัว และรถจะไปรับตอนตี 5 ผมจะเข้าไปที่เดอะเนชั่น เพื่อหยิบข่าวและหนังสือพิมพ์ จากนั้นค่อยไปช่อง 7 พอเสร็จก็กลับมาจัดที่เดอะเนชั่น ตอน 09.30 น. ก็กลับไปอ่านข่าวที่ช่อง7 ตอน 11.00-12.00 น. จากนั้นถ้ามีธุระส่วนตัว (ลงเสียงส่วนตัว) ก็ไปทำ ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปกินข้าวเที่ยงที่เดอะเนชั่น

+ เบื่อไหม

ไม่เบื่อเลย จริง ๆ แล้วมันจำเจนะ แต่เพราะเป็นข่าว ผมชอบ ผมชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็ก ตอนเรียนธรรมศาสตร์ ผมชอบอ่านหนังสือพิมพ์มติชนทุกวัน และไม่ได้อ่านธรรมดานะ ผมอ่านแบบขีดเส้นใจความสำคัญ และปกติผมก็ต้องอ่านหนังสือพิมพ์อยู่แล้ว และได้เล่าด้วย ได้ตังค์ด้วย ไม่รู้สึกว่านี่เป็นการทำงาน แป๊บ ๆ หมดเดือนอีกแล้ว รับเงินเดือนอีกแล้ว (หัวเราะ)

+ เวลาเครียดทำยังไงคะ

ผมจะโทรศัพท์ไปคุยกับหลาน

+ ถามจริงทำไมไม่ซื้อรถขับ

ผมขับรถไม่เก่ง เคยขับปรากฏว่าชนถังขยะในหมู่บ้านระเนระนาด และผมเป็นคนที่จะเลือกซื้อบ้านใกล้ที่ทำงานมากกว่าซื้อรถ คิดว่าทุกวันนี้ก็ไม่ได้ลำบากอะไร และผมไม่รู้สึกว่าเป็นการเสียหน้าที่ผมจะเดินขึ้นรถเมล์ เมื่อก่อนผมเดินขึ้นรถเมล์ประจำทุกเช้า เพราะบ้านผมใกล้ที่ทำงาน ไม่กี่ป้ายเอง แต่ตอนหลังทางสถานีจัดรถไปรับ ไม่อย่างนั้นคงไปจัดรายการที่ช่อง 7 ไม่ทัน

+ รู้สึกว่าตัวเองทำงานมากเกินไปหรือเปล่า และยังสุขนิยมเหมือนอดีตไหม

ยังสุขอยู่ เพราะผมเป็นคนที่ชอบอ่านข่าว ผมก็รู้สึกว่าได้ทำงานที่ผมชอบ อาจจะมากไปหน่อย แต่ผมรู้สึกมีความสุขที่ตื่นเช้าขึ้นมาได้อ่านหนังสือพิมพ์ คือผมเป็นคนที่อ่านหนังสือพิมพ์อยู่แล้ว ตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ผมจะไปนั่งร้านกาแฟ ดูหนังสือพิมพ์ดูภาพนาน ๆ และโตขึ้นผมก็เลือกเรียนเอกหนังสือพิมพ์ เพราะผมอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง ทำไมถึงทำได้ ทุกวันสามารถรวบรวมข่าวจากทั่วโลกได้ในเล่มเดียว

+ วางแผนชีวิตในอนาคตไว้ยังไงบ้างคะ

ไม่มีเวลาวางแผน ไม่เคยคิดวางแผน และมาถึงวันนี้ได้ก็ไม่ได้วางแผน และผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมาได้ถึงขนาดนี้ แต่ระยะหลังมีคนถามมาก ๆ ผมคงต้องคิดซักหน่อยแล้ว ที่ผ่านมาผมคิดเรื่องข่าวตลอดเวลา เวลากินข้าวก็คิดเรื่องข่าว เลยไม่มีเวลาที่หยุดนิ่ง ๆ คิดอะไร ถ้ามีเวลาของตัวเองก็คือ ดูหนัง เตะฟุตบอล และเล่นอินเตอร์เน็ต

ทั้งหมดนี้คือชีวิตที่ไม่หยุดนิ่งของ “กนก รัตน์วงศ์สกุล” ที่เดินอยู่บนเส้นทางสายข่าว แต่เส้นทางหัวใจเทียบท่าแล้ว กับผู้หญิงทั้งสามคน ที่มีความหมายที่สุดในชีวิตของเขา

+ ขอกลับเข้าเรื่องผู้หญิง เท่าที่บอกเล่ามา คุณกนกบอกว่า ชอบผู้หญิงเรียบร้อย แต่ในมุมกลับกันทราบมาว่าสมัยหนุ่ม ๆ ก็ไม่เบา

ผมมีผู้หญิงเยอะ ตอนที่ผมเป็นดีเจ เพราะผมเป็นคนชอบหาความสุข ตอนเรียนหนังสือผมก็เที่ยว ตอนเรียนธรรมศาสตร์ผมก็ตระเวนดูหนัง กับเตะบอล แล้วพอมาเป็นดีเจ ก็มาเป็นในยุคที่คนนิยม ตอนนั้นใครเป็นดีเจนี่ โอ้โฮ… มันเท่ ได้เปิดเพลง ได้รับเงินเดือน ได้คุยกับแฟนเพลง เลยไปทำ และพอไปทำตรงนี้ เราก็ค่อนข้างจะหลงระเริงกับมัน

+ หลงระเริงกับอะไรคะ

กับทุกอย่าง มีแฟนเพลงเข้ามาชวนไปกินข้าวผมก็ไป ใครชวนไปเที่ยวก็ไป คือผมชอบคุยกับคนที่อยากจะคุย และผมค่อนข้างชอบคุยกับผู้หญิงที่มีอายุมาก อาจจะเป็นเพราะผมเป็นคนติดแม่ ผมเป็นคนที่ติดแม่มาก ฉะนั้นผู้หญิงที่ผมไปด้วยมักจะเป็นผู้ใหญ่กว่า

+ เงินเยอะเหรอคะ

พอสมควร คือพออยู่ได้ ไม่เยอะมาก ผมทำงานอยู่หลายปี ไม่มีเงินเก็บเลย แต่ผู้หญิงเยอะ

+ เพราะอะไรคะ เที่ยวมากเหรอคะ

อาจจะเป็นเพราะผมเป็นคนไม่ค่อยวางแผน แต่ก็ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ อยู่บางมด โดยพี่น้องช่วยกันซื้อ ผมมีชีวิตกลางคืนเฉพาะตอนที่เป็นดีเจ เพราะผมไม่ใช่คนเที่ยวกลางคืน ไม่ชอบเที่ยวผับ เที่ยวเธค ผมไม่สูบบุหรี่ ไม่กินเหล้า และไม่ชอบการตะโกนคุยกัน

+ อ้าว! แล้วทำไมไม่ค่อยกลับบ้าน

ผมก็ไปกับผู้หญิง คือผมชอบไปคุย ไปอยู่เงียบ ๆ ไปนั่งคุยกัน ตอนเป็นดีเจบางทีเลิกตอนตี 2 พอเลิกแล้วก็ไปกินข้าวมันไก่บ้าง หรือหาอะไรกินแถว ๆ นั้น ไปกับแฟนเพลง

+ หลายคนหรือว่ายังไงคะ

คืนละคนซิครับ แฟนเพลงผมหลากหลาย มีแทบทุกอาชีพ ทั้งแม่ค้า อาจารย์ นักธุรกิจ นักศึกษา หมอนวด แล้วไปจบลงที่ที่เราคุยกัน

+ แสดงว่าตอนนั้นไม่ได้คิดถึงเรื่องความรักเลยหรือ คะ

ไม่เชิงความรักนะ แต่เป็นลักษณะของความเหงามากกว่า เขาก็เหงา และผมก็คงจะเหงา แต่ไม่รู้ตัวว่าเหงา หรือผมไม่ได้เรียกมันว่าเหงา หรือบางครั้งเป็นลักษณะเห็นใจกันมากกว่า เราก็คุยกัน คือผมไม่ได้ตั้งเป้าว่า จะไปทำอะไรอย่างนั้น ส่วนใหญ่ก็คุยกันแล้วจบลงด้วยเรื่องแบบนั้น

+ เคยเจอประเภทพบกันอีกครั้งคุ้น ๆ หน้าด้วยใช่ไหมคะ

ใช่ครับ จำกันไม่ได้ ตอนนั้นเดินสวนกันที่ห้างเวิลด์เทรด ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับที่จัดรายการ ผมก็ เอ๊ะ! ผู้หญิงคนนี้ คุ้น ๆ นะ ผมหันไปมองเขาก็หันกลับมามอง ผมก็อ๋อ ๆ แล้วผมเจออย่างนี้เยอะนะ บางทีนั่งกินข้าวในห้างสรรพสินค้า หันไปก็ เอ๊ะ! ผู้หญิงคนนี้ อยู่อพาร์ทเมนท์ไหนน้า อะไรอย่างนี้ เพราะอพาร์ทเมนท์ทั้งตรงแถวราชดำริ ประตูน้ำ ยันหัวหมาก ยันสาธุประดิษฐ์ ผมไปมาเกือบหมด

+ คุณกนก มองความสัมพันธ์ต่าง ๆ ตอนนั้นกับวัยรุ่นสมัยนี้ต่างกันยังไงคะ

ต่างกัน เพราะตอนนั้นอายุของผมวัยทำงานแล้ว และตอนที่เป็นนักศึกษา ผมไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เลย ไม่เหมือนนักศึกษายุคนี้ ผมยังมาคุยกับเพื่อนทุกวันนี้เลยนะว่า สมัยเราไม่เคยมองเพื่อนแบบนี้ อาจจะมีจีบกันบ้าง แต่ไม่เคยจบลงด้วยเรื่องเซ็กส์ แต่สิ่งที่ผมทำตอนวัยทำงาน อย่างนั้น ก็ไม่ควรหรอก บางทีก็บาปนะ แม้จะไม่ได้ผิดเมียเขา แต่ผิดลูกเขา ผมรู้สึกว่าชีวิตผมผิดศีลมาเยอะ แต่ผมไม่เคยหลอกใคร

+ มีกรณีที่รักคุณกนกจริง ๆ บ้างไหมคะ

มีบ้าง แต่ก็น้อย และผมคิดว่าเป็นลักษณะหลงดีเจมากกว่า และอาจจะมีอารมณ์หวงบ้างตามประสา แต่ไม่ได้ยืดยาว ตรงนี้ทำให้เป็นความหลงระเริง

+ แล้วทำไมถึงเลิกชีวิตกลางคืนอย่างนั้นคะ

ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเบื่อมั้ง ใช้ชีวิตอย่างนี้เกือบ 5 ปี แล้วช่วงที่พีคสุด ๆ ผมไม่เคยกลับบ้านเลย พอจัดรายการเสร็จแล้วก็ไปนอนอพาร์ทเมนท์ เสร็จก็ เอ้อ! ผ่านไปอีกคนหนึ่ง ไม่รู้จะไปจบที่ไหน ผมก็เริ่มคิด และอีกอย่างคือ ตอนนั้นผมเริ่มมีหลาน คือน้องยีนส์ เข้ามาเป็นฉากสำคัญมาก ผมติดหลานมาก บางครั้งทำให้ผมไม่เป็นอันทำอะไรเลย บางทีนัดกับเพื่อน จะต้องคอยดูนาฬิกา ต้องกลับบ้านก่อนหนึ่งทุ่มเพื่อจะได้อุ้มเขา กลัวไม่ทัน แล้วน้องยีนส์สมัยเด็ก ๆ นี่น่ารักมากเลยนะ คือไม่ว่าคุณจะยื่นอะไรผ่านหน้า เขาก็จะยิ้ม…คือผมทำงานกลางคืน แล้วจะต้องนอนกลางวัน แต่เด็กคนนี้ทำให้ผมต้องตื่นเช้า เพราะพ่อแม่เขาจะเอามาฝากไว้ที่บ้านผม ผมจะตื่นเช้ามารออุ้มเขา

+ ดูแล้วคุณกนกเป็นคนค่อนข้างละเอียดอ่อน มีมุมไหน ที่เซนซิทีฟที่สุด

เรื่องเด็กและแม่ เคยทะเลาะกับแม่ด้วยนะ สมัยเด็ก ๆ เคยเถียงกับแม่ แต่พอผ่านไปแล้ว ผมก็รู้สึกว่า จะเข้าไปยังไงดีนะ

+ เมื่อไหร่จะมีลูกคะ

คงไม่มีแล้ว เพราะอายุมากแล้ว ภรรยาก็อายุเท่าผม แต่ที่ผ่านมาก็ไม่ได้คุมอะไร เพียงแต่ไม่มีเอง แต่ผมก็เฉย ๆ ตอนนี้ก็เลี้ยงหลาน ปกติวันศุกร์เขาจะมาค้างที่บ้านผม ต่างคนต่างติดซึ่งกันและกัน

ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต

+ ในชีวิตคุณกนก ผู้หญิงคนไหนที่ผูกพันและขาดไม่ได้

ผมมีผู้หญิง 3 คนในชีวิตที่มีคว่ทสำคัญที่สุดในชีวิตผม คือ แม่ เมีย และน้องยีนส์ ซึ่งถ้าจะให้นิยามก็มีอยู่คำหนึ่ง คือความรับผิดชอบ

แม่ : อาจจะอยู่เหนือความรับผิดชอบเล็กน้อย คือการทดแทนบุญคุณ เพราะท่านเลี้ยงผมมา และผมอ้อนแม่มาก จนตัวโต 6-7 ขวบยังอ้อนให้แม่อุ้ม และผมติดแม่มาก ผมก็รู้สึกว่าผมจะต้องรับผิดชอบแม่ผม ทดแทนบุญคุณแม่ผม ผมจะคิดถึงภาพที่แม่ผมอุ้มผมตลอดเวลา แม่ผมอุ้ม ๆ ๆ ๆ ๆ ติดอยู่ตลอด

ภรรยา : คือความรับผิดชอบในฐานะที่เป็นพ่อบ้าน ผมก็จะรับผิดชอบ และไม่ทำอะไรให้เกินเลย และทำให้เสียใจ คือรับผิดชอบทั้งในสถานภาพของการเป็นภรรยา และความรู้สึกทางใจ

หลาน : ผมจะรับผิดชอบอนาคตเขาว่า จะต้องโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ และได้ทำในสิ่งที่อยากทำเหมือนอาเจ็กของเขา คือเหมือนผมที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ

คือในชีวิตผมขาดทั้ง 3 คนไม่ได้ คือขาดอย่างหนึ่งอย่างใดไปไม่ได้ ขาดแม่ ไม่ได้แน่นอน ขาดเมียก็ไม่ได้ และน้องยีนส์ก็เป็นตัวแทนของหลาน ก็ขาดไม่ได้เช่นกัน ถ้าขาดหลานจะทำให้ชีวิตผมอับเฉา เหี่ยวแห้ง เพราะความเดียงสาของเด็กสามารถหยุดทุกอย่างในโลก

+ เวลาที่คิดถึงแม่คุณกนกคิดถึงอะไร

ผมจะคิดถึงความลำบากของแม่ และความดีของแม่ เพราะแม่ผมจะกลัว และพยายามสอนลูกไม่ให้ทำผิดกฎหมายบ้านเมือง ท่านจะกลัวมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งพี่ชายผมจับได้ใบแดงแล้วไม่ไปรายงานตัว ปรากฎว่าแม่ผมเครียดมาก และคิดมากจนถึงขนาดต้องเข้าโรงพยาบาล ประสาทเลยนะ ตรงนี้เวลาผมจะทำอะไร ผมจะคิดถึงแม่ และแม่ผมรักในหลวงมาก ตอนที่ผมจบปริญญาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ผมจะไม่เข้ารับปริญญานะ เพราะไม่มีเงิน

+ ตอนเรียนจบ ที่บ้านยังไม่มีเงินอีกเหรอคะ

ก็พอมี แต่ถ้าประหยัดได้ก็จะประหยัด เพราะจะต้องไม่ได้เช่าครุย ไม่ต้องถ่ายรูปอะไรมากมาย แต่คุณแม่ผมไม่ยอม เพราะท่านเทิดทูนในหลวงมาก คุณรู้ไหม โอ้โฮ..เป็นเรื่องครับ เหมือนเดิม คุณแม่ผมไปเกณฑ์ญาติพี่น้อง ทั้งอากู๋ อาซิ้ม อาแปะ มารุมด่าผม…ไอ้นี่มันจะไม่ยอมรับปริญญา มันคิดจะกบฎ มันมีความคิดที่แปลกประหลาด ในที่สุดผมก็รับปริญญา และวันรับผมถ่ายรูปมากกว่าคนอื่นเลย 13 ม้วน เรียกได้ว่า ล่อซะเต็มที่ (หัวเราะ)

+ แล้วตอนเด็ก ๆ เคยโดนคุณแม่ตีบ้างไหมคะ

น้อยไปสิ โดนเป็นประจำเพราะผมเป็นเด็กซน ชอบเที่ยว มีแผลเป็นเต็มตัว

+ คิดว่าคุณแม่ภูมิใจอะไรในตัวเราที่สุด

ผมเป็นคนที่ยังคิดถึงพี่น้องเสมอ คือคนมีครอบครัวแล้ว บางทีจะคิดถึงลูก คิดถึงคนในครอบครัวก่อนพี่น้อง แต่ผมไม่เคยละเลยพี่น้องผม และยังไปหาแม่ที่บางมดเสมอทุกวันอาทิตย์

+ เวลาไปหาคุณแม่ ต้องทำอะไรบ้าง

ไปนั่งฟังแม่ผมเล่าเรื่องที่อยากจะเล่า เรื่องฝัน เรื่องตีเลขเป็นหวยบ้าง เรื่องละคร เรื่องเป็นห่วงผม อย่างโน้นอย่างนี้บ้าง เวลาเจอคุณแม่ผมก็จะหยอกล้อ ผมเป็นคนมีอารมณ์ขัน สมัยก่อนเล่นมาก ถึงขั้นถลกผ้าถุงบ้าง อะไรบ้าง แต่ตอนหลังท่านแก่แล้ว 70 กว่าแล้ว ก็เล่นอย่างอื่น บางทียืนอยู่หน้าบ้าน ผมแกล้งเดินผ่าน แล้วทำเป็นไม่เห็น แม่ก็โวยวายใหญ่เลย คุยกับพี่สาวว่ามันไปไหนนะ ทำไมไม่เข้าบ้าน แล้วผมก็แกล้งเดินกลับมา นอกจากนี้ยังไปเล่นกับหลาน

+ พาคุณแม่ไปเที่ยวไหนบ้างไหมคะ

ไม่มีโอกาสเลย แม่ผมไม่ค่อยออกไปข้างนอก บางทีผมจะพาไปกินข้าวนอกบ้าน ก็ไม่ค่อยชอบไป พอซื้อมาให้ก็บ่นเรื่องราคาอีกว่าซื้อมาทำไม มันแพง

+ คุณแม่ปลื้มลูกชายไหมคะ

คงปลื้มมั้ง แต่ปลื้มแบบคอยเตือนเสมอว่า กลัวคนอื่นจะไม่พอใจกลัวจะมาทำร้าย คุณแม่นี่เป็นแฟนพันธุ์แท้เลย และบางทีแฟนรายการจะโทรศัพท์ไปคุย ซึ่งความจริงเขาจะคุยกับผม แต่โทร.ไปเจอคุณแม่ บางทีคุยแล้วก็จะวิตกก็จะโทรศัพท์มาว่า “นี่อาหนก ลื้อไปพูดเรื่องนี้เหรออย่านะ”

+ คุณแม่ไม่อวดข้างบ้านเหรอว่า ลูกชายชั้นออกทีวีดังนะ

เป็นข้างบ้านชอบมาคุยมากกว่า จะมาถามว่า ผมจะมาเมื่อไหร่ จะขอถ่ายรูปนะ เขาจะรู้ว่าเป็นแม่ผม แม่ก็ดังไปด้วย คุณแม่ก็ดังเหมือน “คมชัดลึก” เป็นผู้สื่อข่าวประจำหมู่บ้าน

+ ไปหาคุณแม่แล้วให้เงินคุณแม่ใช้บ้างไหมคะ

ผมให้เงินแม่ทุกเดือนครับ

แม่คือที่พึ่งพิงเมื่อต้องตัดสินใจ

+ ทราบว่าตอนที่ต้องตัดสินใจเรื่องที่จะออกมาจัดทาง ฟรีทีวี คือช่อง 9 และช่อง 7 คุณกนกหลบไปหาแม่

ใช่ครับ ผมต้องการหลบออกไปจากบ้าน ตอนนั้นมีการติดต่อเข้ามาหลายเจ้า และผู้ใหญ่บางท่านก็มีชวนเอง ผมก็เกรงใจ คือผมเป็นคนขี้เกรงใจ ซึ่งผมไม่ไปหรอกซึ่งผมก็พูดไม่ออก ผมก็อยากจะให้ผู้ใหญ่ คือนายผมกับคนที่มาติดต่อคุยกันเอง แต่ผู้ใหญ่บางท่านก็อยากจะให้ผมออกจากเดอะเนขั่น และผมรู้ข่าวว่ามีบางท่านจะไปหาผมที่บ้าน ผมเลยวิตกจริตมาก หนีไปหาคุณแม่ และคุณแม่ผมก็รู้ข่าวจากแถวบ้าน เพราะมีการลงข่าวในหนังสือพิมพ์ ท่านก็ถามว่า “ลื้อจะออกแล้วเหรอหนก จะไม่อยู่กับคุณสุทธิชัยแล้วเหรอ เขาให้เท่าไหร่” ผมก็อธิบายว่าไม่ได้เยอะอะไรตามข่าวหรอก แต่ผมก็ลองพูดตัวเลขในหนังสือพิมพ์ คือเดือนละ 3 แสนบาท ว่าถ้าเขาให้มากกว่านี้ จะให้ไปไหมคุณแม่บอกอย่าเลย สงสารคุณสุทธิชัย

+ คุณแม่ของคุณกนกรู้จักคุณสุทธิชัยเป็นการส่วนตัว

ไม่รู้จักกันเลย รู้แต่ว่าเป็นเจ้านายผม คือแม่ไม่ค่อยอยากจะให้เปลี่ยนงาน คงจะกลัวล่องลอย ไม่มั่นคง

+ แสดงว่าความขี้เกรงใจของคุณกนกเหมือนคุณแม่

ไม่รู้เหมือนกันว่าถ่ายทอดมาทางสายเลือดเมื่อไหร่ และแม่ยังย้ำให้อยู่ช่วยคุณสุทธิชัยเถอะ ซึ่งความจริงผมตัดสินใจไว้แล้วว่าไม่ไป แต่แม่ก็คอนเฟิร์มให้หนักแน่นขึ้น

+ คุณกนกพูดกับคุณสุทธิชัยยังไงตอนที่ขอไปจัด เพราะตอนกรณีคุณสรยุทธ (สุทัศนะจินดา) คุณสุทธิชัยไม่ยอม

ไม่เหมือนกัน การที่ผมไปจัดที่อื่นนั้น ผมไปในนามเดอะเนชั่น โดยผู้ใหญ่ของช่อง 7 ช่อง 9 มาคุยกับผู้ใหญ่ที่นี่ (เดอะเนชั่น)

+ ตอนที่ต้องเปลี่ยนคู่(จัด) โดยต้องแยกกับคุณสรยุทธรู้สึกยังไงคะ

รู้สึกหนักใจพอสมควร เพราะตอนนั้นเป็นจังหวะที่กำลังจะย้ายบ้าน คือไปอยู่ที่ทีทีวี ผมก็ต้องจัดกับคนใหม่ คือ คุณธีระ ธัญไพบูลย์ ซึ่งไม่เคยจัดด้วยกันเลย เพราะคุณธีระแค่อ่านข่าว ยังไม่เคยจัดรายการ แต่คุณสุทธิชัยก็เลือกว่าคุณธีระ มีบุคลิกที่โอเค เป็นคนสนใจในข่าว ขยันทำการบ้าน น่าจะไปได้ เพียงแต่ตอนนั้นที่มาแทนคุณสรยุทธ ก็ย่อมตกเป็นเป้าของการวิจารณ์ ถือว่าคุณธีระ เสียสละมาก

+ ตอนจัดแรกเป็นยังไง

มีการเตรียมตัว และเตี๊ยมกันว่า ใครจะพูดเรื่องไหนแต่ตอนจัดกับคุณสรยุทธ ไม่ได้เตี๊ยม ใส่กันสด ๆ ทั้งไหวพริบและทุกอย่าง

(อ่านต่อตอน 4)

แรงบันดาลใจจากหนัง “แฟนฉัน” ทำให้ได้พบกับแฟนฉันในอดีต

+ ทราบว่ามีอีกเรื่องหนึ่งที่ชอบและประทับใจคือ เรื่อง “แฟนฉัน”

ใช่ครับ (ยิ้ม) ผมไปดูกับแฟนเก่า

+ แล้วตามหาแฟนเก่าเจอด้วยเหรอคะ

เอ่อ…ก็เราเรียนประถมด้วยกัน สมัยที่เรียนวัดพระพิเรนทร์ด้วยกัน และก็ชอบเขาตั้งแต่ ป.3 แต่ผมหาเขาเจอแล้วนะ คือไม่ได้เจอกันตั้งแต่ ป.7 ปี 2520 ซึ่งตอนนั้นเพลงแฟนฉันกำลังดัง พอเราจบเราก็แยกทางกัน อันนี้หมายความว่า ต่างคนต่างเดินนะ ไม่ได้แยกทางแบบเลิกกัน จากนั้นไม่ได้เจอกันอยู่ 15 ปี ผมมาเจอเขาอีกทีเมื่อปี 2535 ผมเป็นดีเจแล้ว ผมจัดรายการวิทยุเปิดเพลง และเพื่อนเขาโทรศัพท์มาขอเพลงผม ชื่อ สุกัลยา ผมเลยถามถึงแฟนผม

+ ชื่ออะไรบอกได้ไหมคะ

เธอชื่อ คมขำ

+ สวยไหมคะ

ก็โอเคนะ แล้วเพื่อนของเธอ ซึ่งจริง ๆ ก็คือเพื่อนผมด้วย แต่คนละห้อง ก็บอกว่าจะนัดกินสุกี้กัน แล้ว “คมขำ” ก็จะไป

+ แล้วประทับใจอะไรในตัวเธอคะ

ผมรู้สึกว่าเขาเป็นคนเรียบร้อย และบ้านก็เหมือนผม คือสมัยเด็ก ๆ คุณพ่อผมเสีย แต่ของเขาหนักกว่า คือทั้งคุณพ่อคุณแม่เสีย ผมชอบที่เขาเป็นคนเรียบร้อย และเชื่อฟังพ่อแม่ ผมก็ประทับใจ

+ วันนั้นเป็นยังไงคะ

ตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นมาก คือผมต้องการไปเจอเขา แต่เขามาได้แป๊บเดียว เพราะบ้านเขายากจน ต้องกลับไปช่วยที่บ้านค้าขาย เลยมาได้แค่ 5 นาที และไม่ได้คุยอะไรกันเลย ตอน ป.3 จนถึง ป.7 ผมคุยกับเขาน้อยมาก แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันอยู่แล้ว พอมาเจอกันตอนปี 35 ก็คุยไม่ออก และยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย ไปซะแล้ว

+ ขอเบอร์โทรศัพท์หรือที่อยู่ไว้ติดต่อไหมคะ

ไม่ได้ขอ ไม่กล้า คิดดู จากกัน 15 ปีมาเจอ แล้วก็จากกันไปอีก 11 ปี จนกระทั่งปี 2546

+ คุณคมขำทราบไหมคะว่า คุณกนกปลื้ม

ทราบครับเพราะเพื่อน ๆ ก็แซวกัน รู้กันทั้งโรงเรียนแหละครับ

+ แสดง ว่าคุณกนกกระโตกกระตากมากเลย

ไม่ใช่ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอเป็นไข้เลือดออก แล้วผมก็ซื้อแอปเปิ้ล สมัยก่อนนี้ถือว่าอย่างหรูเลยนะ พอเธอมาผมก็ให้เพื่อนช่วยเอาไปให้ แต่เพื่อนไม่ยอมเอาไปให้ ผมเลยเอาไปฝากครูประจำชั้นผม ตอนนั้นอยู่ ป.4 ผมไปบอกว่า คุณครูขนิษฐาครับ ฝากเอาไปให้ห้องโน้นหน่อย คุณครูก็อือ ๆ เอาไปให้ เลยรู้กันทั้งโรงเรียน (หัวเราะ)

+ แล้วเอาเงินที่ไหนไปซื้อ

รู้สึกผมจะเล่นทอยเส้นได้มานะ

+ แล้วลงทุนแอปเปิ้ลไปได้ผลหรือไม่

ก็เฉย ๆ ไม่ได้คุยอะไรกันเลย แต่ผมรู้สึกว่าเธอชอบผมนะ เพราะเวลาเห็นเราเขาจะเขิน ๆ และผมไปรอเธอทุกเช้าเลยนะ คือบ้านผมอยู่ฝั่งธนบุรี แต่บ้านของคมขำอยู่ใกล้โรงเรียน ผมก็จะไปโรงเรียนแต่เช้า เพื่อไปแอบดูเธอเดินมาโรงเรียน และพอเขามาผมก็จะกะจังหวะไปสวนกับเขาตรงบันได ทำอย่างนี้ทุกวัน แต่ไม่ได้คุยกันเลย(บ่นอย่างเซ็ง ๆ ว่า “แม่งได้แต่สวนไปสวนมา”) ทำอย่างนี้เป็นปี ไม่ได้คุยกันจนเรียนจบ แยกกันไป แต่พอจบแล้วผมยังส่งจดหมายไปคุยกับเขาพักหนึ่ง ชวนเขาไปเที่ยว แต่เขาไม่ไปด้วย

+ แล้วปี 2546 ที่กลับมาเจออีกครั้ง

ผมไปดูหนังเรื่อง “แฟนฉัน” ดูแล้วรู้สึกว่า หนังเรื่องนี้มันใช่เลย ผมคิดว่าคนรุ่น 30 กว่าถึง 40 ปี จะรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้เขาสร้างให้คนรุ่นเราเลย ถ้ารุ่นผมก็จะรู้ว่าผมเป็นเจี๊ยบ เขาก็เป็นน้อยหน่า พอดูหนังจบ ผมก็กลับมาด้วยความรู้สึกว่า หนังซึ้ง ร้องไห้ พอกลับมาถึงออฟฟิศ บอกทีมตามแขกช่วยหาเบอร์ของ “คมขำ” ให้หน่อย ก็หาไม่ได้ ผมเลยไม่เป็นอันทำงานเลยนะ ทั้งวันเลยมานึกว่า อ๋อ! เขาคงแต่งงานและเปลี่ยนนามสกุลไปแล้ว ผมเลยเอาเฉพาะนามสกุลเขาถาม 13 ก็ได้มาชุดหนี่ง จากนั้นก็ไล่โทร.เลย จนเจอพี่สะใภ้ของคมขำ ได้เบอร์มือถือมา ก็เลยโทร.ไปคุย

+ แล้วคุณคมขำว่ายังไงบ้างคะ

เขาจำไม่ได้หรอกครับ (หัวเราะ) แต่พอสักพักเขาทายถูก พอเขารู้ว่าเป็นผม ผมก็เลยบอกเขาไปว่า ผมหาเบอร์คุณทั้งวันเลยนะคุณรู้ไหม เธอร้องไห้เลยนะเพราะตื้นตันใจ ที่อุตส่าห์นึกถึงเขา เพราะที่ผ่านมาคมขำไม่ได้ติดต่อใครเลย เพื่อน ๆ ของเขาก็ไม่เคยรู้ข่าวคราวของคมขำเลย จากนั้นก็ถามถึงสารทุกข์สุกดิบกัน เขาแต่งงานและมีลูกแล้ว แต่ที่ร้องไห้เพราะตื้นตันใจ

+ แล้วได้ไปย้อนอดีตดูหนังเรื่องนี้รึเปล่า

ตอนที่คุยกันวันนั้น เขาก็พูดขึ้นมาว่า เออ! กนก ตอนนี้มีหนังเรื่องแฟนฉันนะ ผมเลยบอกว่า “ขำรู้ไหม ผมโทร.หาคุณเพราะหนังเรื่องนี้” แล้วถามเธอว่า คุณอยากจะดูไหม เธอก็บอกว่าอยากดู แต่ผมไปดูแล้วนี่ ผมเลยบอกว่า ไม่เป็นไร ผมไปดูอีกได้ แล้วชวนที่บ้านคุณไปดูซิ เขาบอกสามีเขาไม่ดูหรอกหนังอย่างนี้ งั้นผมขออนุญาตพี่เขาพาคุณไปดูได้ไหม แล้วผมก็ไปที่บ้านเขาเพื่อขออนุญาตแฟนเขา และผมก็ขออนุญาตภรรยาผมด้วย แล้วก็ไปดูกันสองคน

+ ฟังดูแล้วคุณกนกค่อนข้าง โรแมนติก

ไม่รู้นะ แต่ผมเขียนเรื่องนี้ลงในพันทิปนะ ก็แค่นี้ เล่ามากเดี๋ยวไปลงมากเดี๋ยวแฟนผมหึง เรื่องนี้พูดมากแฟนผมมีปฏิกิริยาเหมือนกันนะ ไม่ขี้หึงแต่อย่าคุยมาก

+ อ้าว! แล้วกับแฟนรายการล่ะคะ

อ๋อ! อันนี้เขาเข้าใจ เพราะเขาทำงานที่เดอะเนชั่น เป็นสื่อเหมือนกัน เขาเลยเข้าใจ

แฟนปัจจุบันคู่ชีวิตที่รู้ใจและเข้าใจ

+ แฟนฉันในอดีตกับแฟนคนปัจจุบันต่างกันไหมคะ

คล้าย ๆ กัน เป็นคนเรียบร้อย แฟนผมคนปัจจุบันนี้เป็นหญิงไทยมาก เรียบร้อย พูดน้อย และที่สำคัญคือซื่อสัตย์ คือผมเป็นคนค่อนข้างคอนเซอร์เวทีฟ ชอบผู้หญิงบุคลิกไทย ๆ และแฟนผมก็เป็นแบบนี้ เขาเป็นเหมือนคุณอรัญญา นามวงศ์ สมัยก่อนเลย

+ ปิ๊งกันตอนไหนคะ

ตอนนั้นมีพี่มาทำงานที่เดอะเนชั่น จัดรายการวิทยุวันอาทิตย์ และเขาเป็นเลขานุการของคุณสุภาพ คลี่ขจาย ซึ่งเป็นผู้อำนวยการวิทยุเนชั่น เลยต้องติดต่ออะไรผ่านเขา ผมเลยรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ทำไมซื่อมาก ไม่เคยเอาเปรียบบริษัทเลยนะ แม้แต่เล็ก ๆ น้อย ๆ คือประเภทหยิบกระดาษบริษัทไปใช้ ยังไม่ได้เลยนะ เขาชื่อปุ้ม บางทีผมยังบอกเลยว่าอะไรกันนักหนานะ เขาบอกไม่ได้ ของบริษัท

+ รู้สึกตั้งแต่แรกเห็นเลยเหรอคะ

ก็ปิ๊งมั้ง คือเห็นแล้วก็รู้สึกว่า ใช่เลย แล้วเขาเป็นคนเรียบร้อย น่าคุย ยิ่งเขาไม่คุย ก็ยิ่งน่าคุย ยิ่งอยากคุย พอมาทำงานที่เดอะเนชั่นเต็มตัว ก็ค่อย ๆ หาจังหวะชวนกินข้าว

+ คุณปุ้มยอมไปด้วยเหรอคะ

แรก ๆ ก็อาจจะระวังหน่อย คือพาคนอื่นไปกินด้วย พูดง่าย ๆ พาไปล้มทับ แล้วเพื่อนเธอก็เล่นเบียร์ไปซะเยอะเลย ไม่รู้พาไปทำไม แล้วกว่าจะได้กินข้าวกันสองต่อสองก็ใช้เวลาพอสมควร

+ ใช้เวลานานไหมคะ กว่าเธอจะตกลงปลงใจ

ผมเริ่มรู้จักเธอปี 2537 พอปี 2539 ก็เป็นพนักงานประจำ และพอปี 2540 เกิดวิกฤติเศรษฐกิจ ค่าเงินบาทลอยตัวผมไม่รู้จะทำอะไร แต่งงานดีกว่า ผมคิดอย่างนั้นจริง ๆ เพราะเงินเดือนก็โดนลด ต้องเอาพนักงานออก มีแต่เรื่องเครียด ๆ ผมเลยบอก “ปุ้มแต่งงานกันดีกว่าว่ะ” ตอนนั้นเป็นเรื่องเครียดมากเลยนะสำหรับผม เพราะเช้ามาต้องไปพูดกับลูกน้องให้มันลาออก ลำบากใจ เงินเดือนก็ถูกลด เลยคิดว่าไม่มีอะไรทำ ก็หาความสุขให้ชีวิต แต่งงานกันก็แล้วกัน

+ เขาก็โอเคด้วยเหรอคะ

โอเค จากนั้นผมก็ไปบอกคุณสุทธิชัย (หยุ่น) บรรณาธิการบริหารเดอะเนชั่น ก็ตกใจกันใหญ่เลย เพราะผู้ใหญ่ไม่ทราบกันเลย ตอนเอาการ์ดไปเรียนเชิญคุณสุทธิชัย คุณสุทธิชัยก็ถามว่า ลักขณาไหนเนี้ยะ ลักขณาที่วิทยุเหรอ ผมก็บอกว่าใช่ครับ คุณสุทธิชัยบอก เหรอ! แล้วจะแต่งงานเลยเหรอ ตอนนี้เนี้ยะนะ เออ ๆ แปลกดี

+ แสดงว่าทัศนะคติในการมองโลกของคุณกนกแตกต่างจากคน อื่น

ครับ คือผมเป็นคนที่ชอบมีความสุข สมัยเด็ก ๆ บ้านผมยากจนมากเลยนะ แต่ผมไม่รู้สึกว่าบ้านผมจน ผมมีความสุขและไม่เคยทุกข์เลย พวกเรามีกัน 6 คนพี่น้อง และผมมารู้ว่าผมจนก็ตอนที่ ผมแขนหัก แล้วไม่มีเงินรักษา ตอนนั้นผมวิ่งเล่นกับเพื่อนแล้วแขนหัก แม่ต้องพาผมไปขอเงินเพื่อน ผม ที่ผลักผมล้ม ซึ่งไม่ควรทำ แม่ผมก็รู้ แต่ไม่มีเงินเลย แล้วบ้านของเจ้าชัยเพื่อนผม ก็ไม่มีเงินเหมือนกัน

+ แล้วทำยังไงกันคะ

ผู้ใหญ่สองคนก็ร้องไห้ แล้วเราก็เข้าเฝือกแบบง่าย ๆ เอาไม้มาผูกไว้ และสุดท้ายพ่อก็เอาเงินเก็บ ซึ่งเป็นแบงค์ใบละบาท ซึ่งเรากะจะไม่ใช้ พ่อก็เอาไปใช้เป็นปึก ๆ เลย แต่ผมก็ไม่รู้สึกอะไรนะ เพราะเราเด็ก และชีวิตก็ไม่ถึงกับอด แต่อย่างก๋วยเตี๋ยวราดหน้า ซึ่งมีอยู่เจ้าหนึ่งอร่อยมาก ก็นาน ๆได้กินที และซื้อมาห่อหนึ่งก็แบ่งกันกิน 3 คน คือ ผม แม่ผม และพี่ชายบ้างสลับกัน เพราะผมเป็นคนสุดท้อง ถ้าซื้อเย็นตาโฟ ก็จะได้ลูกชิ้น แล้วต้องเอามากินกับข้าว

+ อย่างนี้ความสุขที่สุดที่หาได้ในวัยเด็กคืออะไร

ตอนเด็ก ๆ ที่ยังไม่เรียนหนังสือ บ้านผมอยู่ใกล้วัดเทพศิรินทราวาส ตอนกลางวันก็จะไปวิ่งเล่นที่วัด ตอนเย็นก็ไปจับจิ้งหรีด พอกลางคืนก็จะไปวิ่งเล่นที่โรงหนังเฉลิมเขตร เพราะผมรู้สึกว่าโรงหนังมันสดใส สว่าง จางปางดี และผมก็ไปขายหมากฝรั่งที่นั่น แล้วพี่ชายผมทุกคนก็วิ่งขายหมากฝั่งที่นั่น

+ แสดงว่าคุณกนกชอบช่วงชีวิตวัยเด็ก

ใช่ ผมชอบชีวิตในวัยไม่เกินประถม และทุกวันนี้ผมยังถึงเสมอ ผมเป็นคนที่หมกมุ่นกับอดีตมาก ทุกวันนี้ถ้ามีเวลา ผมจะไปจตุจักร ไปซื้อหนังสือพิมพ์เก่า ๆ เพื่อจะไปเปิดดูว่า บ้านเมืองสมัยนั้นเป็นยังไง มีข่าวอย่างนั้นด้วยเหรอ หรือบางทีก็จะซื้อหนังวีซีดีเก่า ๆ

เมื่อ “กนก” กลัวเครื่องบิน

+ ทราบว่าคุณกนกกลัวเครื่องบิน

ครับ ผมไม่เคยไปต่างประเทศเลย ต่างจังหวัดไกล ๆ อย่างเชียงใหม่ หาดใหญ่ ผมยังนั่งรถไฟเลย

+ ทำไมล่ะคะ

ก็มันกลัวนี่ครับ ผมกลัวความสูงมั้ง ตอนเด็ก ๆ เคยนั่งชิงช้าสวรรค์ครั้งหนึ่ง โอ้โฮ…ผมไม่กล้ามองพื้นเลย แล้วตอนที่บ้านผมอยู่แถวยศเส มีบ้านเพื่อนหลังหนึ่ง มีบันไดแบบไต่ขึ้นไป แบบชัน ๆ และผมลองขึ้นไปครั้งหนึ่ง ตอนประมาณ 7 ขวบ ปรากฎว่าพอมองลงมา มันสูงว่ะ แล้วกว่าจะลงมาได้ แหย่ขาบ้าง อะไรบ้าง กว่าจะถึงพื้น เลยรู้สึกว่ากลัวความสูง

+ คุณกนกไม่คิดจะเอาชนะเลยเหรอ

บางอย่างก็แพ้ ๆ มันบ้างเถอะ จะชนะอะไรกันทุกอย่าง (หัวเราะ)

+ แล้วไม่มีประเทศในฝันที่อยากไปบ้างเหรอคะ

ประเทศญี่ปุ่น กับจีน แต่ผมคงจะไปโดยเรือสักวันหนึ่ง คุณรู้ไหมมีแฟนรายการคนหนึ่งอยู่เดนมาร์ก ชวนผมไปเที่ยวเดนมาร์ก ผมเลยถามว่าใช้เวลาในการเดินทางกี่ชั่วโมง เขาบอกว่า 18 ชั่วโมง (เน้นเสียง 18 ชั่วโมง) ผมคิดว่าเป็นไปได้ยังไงที่ผมจะลอยอยู่บนฟ้าได้นานขนาดนั้น ถ้าไม่ตกชั่วโมงนี้ก็ต้องตกชั่วโมงหน้า และมีช่วงหนึ่งที่เป็นช่วงเลือกตั้ง และจะต้องไปจัดสัญจรต่างจังหวัด ผมก็เบี้ยวรับเฉพาะแถวชลบุรี ระยอง จนคุณสุทธิชัย (หยุ่น) จะให้ผมไปต่างจังหวัด จนต้องเอาเรื่องนี้เข้าบอร์ดเลยนะ แล้วคุณสุทธิชัยแนะนำให้ผมไปอ่านหนังสือ Fear for fight ว่าเมืองนอกแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องเป็นราว ให้ลองไปอ่านดู เพราะรถยนต์ รถไฟ เกิดอุบัติเหตุง่ายกว่าเครื่องบิน แต่เครื่องบินแทบจะไม่มี จะมีก็สัก 1 % ได้มั้ง ผมก็บอกว่า คุณสุทธิชัยครับ ถ้า 1 % นั้นเป็นผมขึ้นมาล่ะ

+ สุดท้ายไม่ยอมเดินทางโดยเครื่องบิน

มีครั้งหนึ่งครับ ตอนนั้นไปร่วมทำงานกับไอทีวี ต้องไปอุดรธานี ยังไงก็ต้องไป ที่ประชุมบอร์ดต้องส่งผู้บริหารมานั่งอยู่กับผม 1 คน คุณรู้ไหม…แทบตาย ผมไปอุดรฯ แค่ 20 นาที พอกัปตันประกาศ ผมก็เริ่มนับถอยหลัง 20 19 18 จ้องจอตาไม่กะพริบเลย แถมผมได้ที่นั่งดีด้วย ริมหน้าต่างพอดี แล้วผมก็ดูคนนั้นคนนี้ ปรากฎว่า ไม่มีใครเหมือนผมเลย เหมือนนั่งรถเมล์กันทั้งนั้น แล้วครั้งนั้นเป็นการจัดรายการที่แย่มากเลย เพราะผมคิดเสมอว่า วันรุ่งขึ้นผมจะต้องนั่งกลับ ตอนผมถามแขก ผมจะคิดถึงว่า อยู่บนเครื่องบินอีกแล้ว ต้องกลับอีก 20 นาที ทำยังไงดีวะ จะตกไหมวะ

+ ทำไมไม่คิดว่า ถ้าตกก็ตายไม่ทรมาน

(หัวเราะ) ดู ดูมันพูด ให้ลองคิดอย่างนี้ จะบ้าเหรอ แล้วถ้าตอนนั้นมีการประกาศว่าเครื่องบินกำลังจะตก ผมจะโชคดีกว่าคนอื่นตรงที่ หัวใจวายก่อน และรับรองว่าจะต้องตายแบบฉี่แตก คุณรู้ไหม ใจผมนี่เต้นแบบตึก ๆ ตัก ๆ แล้วผมจะได้รับเชิญบ่อย เดี๋ยวคนนั้นก็จะมาถามว่า กนกไปดูนางงามที่ชิคาโกไหม กนกไปญี่ปุ่นไหม ผมก็บอก ไม่ไปหรอกครับ แล้วคนอื่นก็ได้อานิสงค์ประจำ

(อ่านต่อตอน 3)

ของ กนก รัตน์วงศ์สกุล

คอลัมน์ สัมภาษณ์พิเศษ โดยบุษยา อุ้ยเจริญ
นิตยสาร กุลสตรี ปีที่ 34 ฉบับที่ 805 – 806
ปักษ์หลัง กรกฎาคม – ปักษ์แรก สิงหาคม 2547

เมื่อพูดถึงรายการข่าว ไม่ว่าภาคไหน คุณผู้อ่านคงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงลีลาท่าทางอารมณ์ดี แถมมีมุขให้อมยิ้มได้ตลอดของ “กนก รัตน์วงศ์สกุล” ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา 41 ฤดู และมีข่าวมาเล่าให้ฟังทุกวันตั้งแต่ช่วงเช้าในรายการ “ข่าวภาคเช้า” “ข่าวภาคเที่ยง” ทางช่อง 7 สี “เก็บตกจากเนชั่น” ทางไททีวี และวิทยุเอฟเอ็ม 90.5 เมกะเฮิรตซ์  “คุยคุ้ยข่าว” ทางช่อง 9 ในวันเสาร์-อาทิตย์ ทุกครั้งที่เห็นบนหน้าจอ เขาจะนำเสนอในแง่มุมต่างๆ ของข่าว แต่วันนี้ “กุลสตรี” จะนำเสนอทุกแง่มุมชีวิตของ “กนก” อย่างหมดเปลือก ตั้งแต่วัยเด็ก จวบจนวันนี้ แถมชัดถ้อยชัดคำว่า ในชีวิตนี้ มีผู้หญิงสามคน ที่เขาขาดไม่ได้

ชีวิตผจญภัยในวันเด็ก

+ ชีวิตในวัยเด็กเป็นยังไงบ้างคะ ทราบว่าเป็นเด็กน้อยผจญภัย

ผมชอบไปโน่นไปนี่ นั่งรถเมล์ไปบ้านเพื่อน ไปที่แปลกๆ ตอนเด็กก็อยากไปเรื่อย อยากไปดูหนัง อยากไปเล่นของเล่น เมื่อก่อนมีห้างไดมารู ราชดำริ ไปเล่นพวกหัวหมีแพนด้าใหญ่ๆ นิ่มๆ ไปกระโดด และพอเราไปถึงห้างไดมารูแล้ว ก็นึกต่อว่า เอ๊ะ! จะมีอะไรต่อไปอีกนะ ตรงทางไปประตูน้ำ โรงแรมอินทรา ก็ฝากไว้ เดี๋ยววันหน้าก็จะไปเรื่อยๆ ซึ่งกิจกรรมเหล่านี้ผมทำตั้งแต่ประถมปลายๆ ตอนหลังเลิกเรียน ตอนนั้นบ้านอยู่ฝั่งธนบุรีแถวตลาดสำเหร่ แต่มาเรียนที่วัดพระพิเรนทร์ วรจักร

+ เดินทางยังไง

รถเมล์ จำได้ตอนนั้นนั่งสาย 8 ผมก็นั่งไปเรื่อย บางทีก็ไปแถวเทเวศร์สาย 45 ผมรู้สึกสนุกมาก แต่ตอนเรียนอยู่ชั้นประถม ผมไม่ได้หนีเรียนเลยนะจะใช้เวลาเลิกเรียน

+ คุณแม่ไม่ว่าเหรอ

ท่านไม่ว่าหรอกครับ เพราะบางทีเราก็โกหก (หัวเราะ) ที่ไม่ว่าคือท่านไม่รู้

+ แล้วบอกที่บ้านว่า อะไรเวลากลับค่ำ ๆ

ระยะทางจากบ้านไป โรงเรียนก็ไกลพอสมควร ต้องนั่งรถเมล์ข้ามสะพานพุทธมาเรียน พอเรียนเสร็จก็ต้องนั่งรถเมล์ข้ามกลับไป เราก็อ้างได้ว่าเราสอนการบ้านเพื่อนบ้าง อยู่ที่โรงเรียนบ้าง อ้างแต่สิ่งที่ดี ๆ น่ะ แต่จริง ๆ แล้วก็ไปกับเพื่อน ผมชอบไปเที่ยว ผมอยู่ตรงนั้น (แถววรจักร) บางทีพักเที่ยงผมยังไปเล่นซ่อนแอบแถวผู้เขาทองเลย

+ ซ่อนแอบเนี่ยนะ

ใช่ครับ แต่เล่นได้รอบเดียวที่ภูเขาทอง และบางครั้งก็ไปวิ่งเล่นแถวเยาวราช

+ เพื่อน ๆ ก็ไปด้วยเหรอคะ

ไปครับ เฮโลกันไป ตอนนั้น ป.7 ปีสุดท้ายแล้ว

+ อ้าว! แล้วไม่ต้องตั้งใจเรียนเหรอคะ

ไม่มีปัญหา เพราะผมไม่ได้ตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องเรียนโรงเรียนวัดเทพศิรินทร์หรือสวน กุหลาบอะไรแบบนั้น ก็เรียนโรงเรียนวัดราชโอรสอยู่ใกล้บ้าน แถวบางขุนเทียน สอบธรรมดาก็ได้ เพราะผมหัวดี (หัวเราะ)

+ ชอบเที่ยวอย่างนี้ ยังเรียนดีเหรอคะ

อย่างที่บอกไงผมไม่เคย หนีเรียน เลยเรียนดี สอบได้อันดับที่ตัวเดียวตลอด ที่หนึ่งบ้าง ที่สองบ้าง ถ้าได้ที่ 4 ถือว่าแย่มาก

ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต

+ แล้วช่วงไหนที่รู้สึกว่าเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ของชีวิต

ก็มีตอนอยู่ชั้น ม.ศ.3 เรียนที่โรงเรียนวัดราชโอรส ตอนแรก ม.ศ.1 ผมก็ยังเรียนดีอยู่นะ สอบได้อันดับดี ๆ เหมือนเคย แต่มาเริ่มแย่เพราะผมเริ่มไปเตะบอลบ้าง หนีไปดูหนังบ้าง ผมชอบดูหนัง พอเรียนชั้น ม.ศ. เริ่มไม่ดีแล้ว หนีเรียนแล้ว

+ เป็นเพราะอะไรคะ

เพื่อนครับ เพื่อนชวนด้วย แล้วผมก็ไปกับเขา ไปดูหนังที่โรงหนังโอเอ สเตลล่า ตอนแรก ๆ ก็ไปแถววงเวียนใหญ่ก่อน ไปดูหนังควบ ที่โรงหนังสุริยา วงเวียนใหญ่ ตอนหลังชักเริ่มไปไกลเรื่อย ๆ ผมก็ตามไป

+ คุณพ่อคุณแม่จับไม่ได้เหรอคะ

ไม่รู้เลย เราโกหกหมด เพราะท่านคิดว่าเราเรียน เราก็เริ่มลำพอง แต่ตอนหลังพอหนีเรียนไปดูหนัง การเรียนก็เริ่มเป๋แล้ว เชื่อไหมตอน ม.ศ.3 แบบฝึกหัดวิชาเลขของผม ไม่ได้ทำเลยทั้งเล่ม

+ แล้วทำยังไง

ก็ตกในวิชานั้น แต่ไม่ต้องซ้ำชั้น เพราะเฉพาะวิชา แต่ตอนสอบขึ้น ม.ศ.4 จะต้องสอบขึ้นไป แม้ว่าจะอยู่ในโรงเรียนเดียวกัน ผมก็สอบไม่ผ่าน

+ แล้วทำยังไงล่ะคะ

ผมกะจะไม่เรียนต่อ แล้วจะทำงาน เพราะครอบครัวคนจีนเมื่อก่อนเขาทำงานกันแถววรจักร สำเพ็ง เยาวราช อยู่ร้านอะไหล่บ้าง อยู่หน้าร้านบ้าง ร้านคนจีนขายผ้าใกล้ ๆ กับที่ผมเรียน

+ คุณแม่ไม่ว่าเหรอ

พอผมบอกว่าผมจะไม่เรียน เพราะบอกคุณแม่ว่าสอบไม่ผ่าน ตอนนี้เริ่มบอกความจริงแล้ว

เกือบไม่มีผู้ชายชื่อ “กนก” หน้าจอทีวี

+ คุณแม่ว่ายังไงบ้าง นาทีนั้นที่ไปบอก

ตอนนั้นผมคิดเหมือนกันว่าจะโกหก แต่พอสอบไม่ผ่านก็ไม่มีที่เรียน แต่ผมรู้สึกเฉย ๆ จริง ๆ นะ ผมไม่อยากเรียนหนังสือ อยากจะไปทำงาน ซึ่งตอนที่ผมไปบอกนั้น ผมทำเหมือนกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ นึกออกไหม คือทำฟอร์มประมาณว่า ที่สอบไม่ผ่านคือไม่มีใจต่างหาก คือไม่ได้อยากเรียนอยู่แล้ว ก็เลยไม่ผ่าน ไม่ได้ตั้งใจอยู่แล้ว คืออยากทำงาน ผมเรียกคุณแม่ผมว่า อาอี๊ บอกท่านว่า อาอี๊ ผมอยากทำงานไม่อยากจะเรียนหรอก และคุณแม่ผมก็รู้สึกไม่ใช่เรื่องใหญ่ด้วยนะ ที่ผมสอบไม่ได้ แม่คงเชื่อผม

+ แสดงว่าคุณแม่ไว้ใจ

ใช่ เพราะผมปลอมหมดล่ะ สมุดพกผมก็ปลอมลายเซ็นหมด แต่คุณแม่ไม่ยอมให้เลิกเรียน

+ คุณแม่พูดว่ายังไงคะ

คุณแม่บอกว่า ปรึกษากับพี่ ๆ และอากู๋ทั้งหลายแล้ว บอกว่าบ้านเราต้องมีสักคนที่จบปริญญาตรี เพราะไม่มีใครเรียนถึงปริญญาตรีเลย ประชุมใหญ่และบอกว่าต้องเรียน

+ แล้วคุณกนกว่าอย่างไร เพราะสอบเข้าไม่ได้

ก็เรียนที่อื่นได้ เพราะมีหลายโรงเรียนที่ยังไม่เต็ม และสุดท้ายไปลงเรียนที่วัดรางบัว ที่บางหว้า อยู่ใกล้ ๆบางแค ซึ่งโรงเรียนพวกนี้ไม่ต้องสอบเข้า เพราะคนไม่เต็มอยู่แล้วเลยไปสมัคร แล้วเรียนได้เลย และโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนสห ผมก็ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ตั้งใจเรียนหนังสือ กลับตัวกลับใจ

+ คิดไหมคะว่าอยากเรียนด้านไหน

ไม่ได้คิดเลยครับ ตอนนั้นสายที่ว่างคือสายศิลป์-คำนวณ ก็เรียนไป ตอนนั้นไม่ได้วางแผนเท่าไหร่ เพราะจะเริ่มเปิดเทอมแล้วด้วย และคิดเพียงว่าต้องตั้งใจเรียนให้จบปริญญา เชื่อตามที่บ้าน ที่บอกว่าจะให้จบปริญญาตรีสักคนหนึ่ง และคนที่น่าจะเรียนถึงปริญญาตรี น่าจะเป็นผม เพราะดูแล้วผลการเรียนดีที่สุด และคนอื่นก็ทำงานไปหมดแล้ว และส่งเสียผมเรียน

+ ตอนนี้เลิกเที่ยวเลยเหรอ อดได้หรือคะ

ก็อดได้นะ เรียนเป็นเรียน ไม่มีโดดเรียนอีกต่อไปอีกเลย เลิกเรียนก็กลับบ้าน ไม่ได้ไปไหนเลย และไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนกลุ่มเดิมด้วยนะ แต่อันนี้ก็ไม่ได้โทษเพื่อนหรอกนะ แต่ที่โรงเรียนนี้เด็กก็ค่อนข้างจะเรียบร้อยด้วย ก็ตั้งใจเรียน 2 ปี และสอบเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

+ ทำไมเลือกวารสารล่ะคะ

ตอนนั้นรู้สึกว่าอยากทำงานด้านสื่อ คือตอนที่ผมวัยรุ่นนั้น คณะนิเทศศาสตร์จะหอมหวานมาก คนเลือกเยอะ เลยรู้สึกอยากจะทำด้านนี้

+ ตอนนั้นค้นพบหรือยังว่าตัวเองเสียงดี

ยังเลยครับ เสียงดีตอนอยู่ธรรมศาสตร์ แต่ตอนนั้นรู้สึกว่าอยากจะทำอะไรเกี่ยวกับบันเทิง เพราะผมเป็นคนชอบดูหนัง และผมขายหมากฝรั่งหน้าโรงหนังตั้งแต่เด็ก ๆ ผมรู้สึกว่า ผมชอบเกี่ยวกับหนัง พอคนเฝ้าเผลอก็แอบมุดเข้าไปดูหนังฟรีบ่อย ๆ

+ ตอนขายหมากฝรั่งกี่ขวบคะ

ช่วงเด็กเล็ก ๆ เลย ก่อนเข้า ป.1 อีก

+ แล้วดูหนังกลางแปลงบ้างหรือเปล่าคะ

ดูครับ ชอบมากเลย วันไหนมีหนังกลางแปลง ถือว่าเป็นวันที่ยิ่งใหญ่มาก สมัยผมเด็ก ๆ ปีหนึ่งจะมีงานประจำปีไหว้เจ้า จะมีหนังกลางแปลง และบางครั้งจะมีงิ้วด้วย วันไหนที่มีหนังกลางแปลง ผมจะมีความสุขมาก ผมจะไปรอตั้งแต่เขายังไม่ได้ปักเสา ซึ่งสมัยก่อนจะเป็นไม้ไผ่ ผมจะไปรอดูตั้งแต่รู้ว่าจะมา และที่บ้านก็ชอบดูหนังกลางแปลง พอมีการฉายก็จะชวนไปดูกันหมด

+ มีโฆษณาขายยารึเปล่า

ไม่มีขายยา จะมีขายกระเพาะปลา หมูสะเต๊ะ สายไหม ปลาหมึกปิ้ง แต่ถ้าโฆษณาขายยา ต้องเป็นต่างจังหวัดครับ (พูดพร้อมกับหันมามองคนสัมภาษณ์) นี่กรุงเทพฯ นะ ผมเด็กกรุงเทพฯ นะ (หัวเราะ) แล้วเมื่อก่อนจะมีการพากย์ด้วย ผมยังเคยไปดูคุณจุรี โอศิริ พากย์เลยนะตอนมีหนังกลางแปลงที่วัดเทพศิรินทร์

+ แล้วคุณกนกสนใจการพากย์ไหมคะ

ก็ตามประสา ผมก็ไปดูเขาพากย์ และเห็นว่า เออ! ตลกดี ปากตรงนี้ ตอนนั้นผมยังเด็กมาก ไม่กี่ขวบเอง ก็รู้สึกมีความสุข และถือว่าหนังกลางแปลงเป็นสุดยอด และพอมีหนังกลางแปลงที่ไหน ผมก็จะไปดู ถ้าไม่ไกลจนเกินไปนะ ผมไปดูมนต์รักลูกทุ่ง หนังกลางแปลงที่ตลาดวัดสำเหร่ด้วย

(อ่านต่อตอน 2)