|
วันปีใหม่ผ่านไปไม่ถึงเดือน
สิ่งที่แอบซื้อเวลาไว้ในใจ ก็จำต้องเปิดเผย สังขารคนเราหนอ
มันช่างโรยราตามกันไปติดๆ ผมเพิ่งยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจก
ดูซิว่าถ้าไม่แขม่ว หน้าท้องจะยื่นออกมาแค่ไหน?
หันข้างดูแก้มก้น ย้อยลงหรือเปล่า? ไม่ได้ทำเครื่องหมายรอยเดิมที่มันย้อยซะด้วย
ถามไปก็ไม่มีใครสนใจสภาพสังขารคนอื่น โดยเฉพาะก้นชาวบ้านที่เป็นผู้ชายหุ่นไม่แมน
ยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ
หาไฝฝ้าร่องรอยตกกระ ยามไม่หัวเราะหรือยิ้มจนยับย่น
แลดูค่อยยังชั่ว ยิงฟันอ้าปากดูร่องรอยฟันซี่ที่เคยอุด
เสยผมดูแนวตะเข็บหน้าผาก เงยคอ ดูร่องรอยพร้อมกับลูบไล้ใต้คาง
ให้แน่ใจว่าเหนียงยังไม่ตั้งเค้า ทั้งหมดพอทู่ซี้ไหว
ยกเว้น สายตา
เวลามองไกลมันฝ้าฟางเอาเรื่อง
นอนเชียร์ทีมเอฟเวอร์ตัน ต้องวานให้เมียดูตัวเลขมุมจอ
บอกหน่อยเด๊ะ! (กรุณาดูให้ด้วยครับ) ตอนนี้นาทีที่เท่าไหร่?
มองเลขไม่ชัด เลข 6 เลข 9 เลข 8 มันแยกไม่ออก เดินสวนกับคนอื่นระยะสัก
3-4 เมตร เห็นเขายิ้มให้ แต่ไม่แน่ใจว่าสายตาเขามองใคร?
ตอนแรกนึกว่าเกิดจากการใช้สายตาหนัก พักสักหน่อยคงหาย
แท้จริงมันไม่ไปไหนแล้ว ความฝ้าฟางจะอยู่กับเราไปตลอด..
ถึงเวลาที่เราจะตัดแว่นแล้วหรือ
หลายปีผ่านมา
คนใกล้ชิดผมล้วนสวมแว่น พี่ชาย พี่สาว ภรรยา พิธีกรที่นั่งทำงานด้วย
และคุณแม่ซึ่งตาเป็นต้อ ไปลอกต้อมาสวมแว่นอยู่ระยะหนึ่ง
จนภายหลังหมอบอกจอตาเสื่อม ทำยังไงก็มองไม่ชัดไปกว่านี้
เวลาดูข่าว หนักไปทางฟังเสียงมากกว่าดูภาพ
รุ่นพ่อแม่เราน่าสงสารครับ
ทำงานทนแดดทนฝน สมัยท่านไม่มีสตางค์พอซื้อแว่นกันแดด
คอยป้องกันรังสีจากแสงอาทิตย์ อย่างมากก็เอามือป้องตะวัน
ส่วนใหญ่ต้องหยีตาหนักเอาเบาสู้ คนรุ่นท่านจึงเป็นต้อกันเยอะมาก
อยากให้แม่สายตาแจ่มชัด ก็จนใจ
ผมรู้มาก่อนปีใหม่แล้วว่า
ยังไงคงต้องสี่ตา แต่แอบซื้อเวลามาเรื่อย รอให้ขึ้นศักราชใหม่ก่อน
อุตส่าห์ลากสังขารจนข้ามปี ขณะจัดรายการ ทางสถานีจะมีจอมอนิเตอร์ให้เราดูภาพที่ออกอากาศจริง
ถ้าเป็นภาพยังพอไหว แต่ถ้าเป็นตัวเลขผลโหวตหรือความเห็นของท่านผู้ชมที่ขึ้นใต้จอ
มองไม่ชัดแล้ว
หากปล่อยไว้เช่นนี้
พอถึงวันเลือกตั้งใหญ่ ต้องคอยรายงานคะแนนตั้งแต่ปิดหีบจนรู้ผลวันรุ่งขึ้น
ขานคะแนนผิดพูดคะแนนผิดเป็นเรื่องแน่ ประจวบกับมีร้านแว่นชื่อ
ศูนย์สายตาโมเดิร์นลุค มาตั้งบูทถึงอาคารเนชั่น
บางนา-ตราด บากบั่นเหลือกำลัง ร้านอยู่ถึงกระทุ่มแบน
สมุทรสาคร ยังดั้นด้นข้ามเขตฝ่าทางด่วนขั้นที่ 1
ที่แสนสาหัสมาถึงบางนาได้ใจผมเต็มๆ
ช่างชื่อ
เอก วัดสายตาให้ฟรีตามสไตล์ร้านแว่น เดี๋ยวนี้ที่ไหนก็วัดสายตาฟรี
แล้วค่อยมาเก็บจากค่าแว่น ปรากฏว่าของผมทั้งยาว
ทั้งเอียงและสั้น (บทจะเป็น ล่อซะครบ) สายตาสั้นมองไกลจะเป็นหมอกมัวๆ
ตาเอียงมองไกล ภาพจะซ้อน และสายตายาวมองใกล้ไม่ชัด
สรุปแล้ว เริ่มมีอาการเกือบทุกระยะ แต่ความจำเป็นเร่งด่วนคือ
ต้องการมองระยะ 3-4 เมตรให้ชัด เพื่อจัดรายการ
ช่างเอกบอก
คนที่ชอบนอนอ่านหนังสือ สายตาจะเอียง ไอ้เราก็ทำประจำ
ทำอะไรก็ตาม ถ้าได้นอนไปด้วย ทำไปด้วย แสนวิเศษ
ส่วนตายาว มันเป็นไปตามอายุ พอ 30 ปลายๆ ประมาณ
37-39 ปี ตาจะยาวประมาณ 75 อันนี้เป็นมาตรวัดของเขาเลย
พออายุ 40-42 ตัวเลขจะขึ้นเป็น 100 พอหลุดจาก 42
ไป ตัวเลขอาจถึง 125 ผมยังไม่หลุด 42 ครับ
ช่างเขาไม่แนะนำให้ใส่แว่นประเภท
โปรเกรซสีฟ (progressive) หรือแว่นที่แบ่งเลนส์เป็น
3 ระดับการใช้งาน หลายท่านคงเคยเห็น บนสุดไว้สำหรับมองไกล
ช่วงกลางมองระยะธรรมดา และส่วนล่างสุดเป็นพื้นที่ไว้อ่านหนังสือ
แว่นอันเดียว ใช้มอง 3 ระยะ ที่ไม่อยากให้ผมใช้เพราะ
ผมไม่เคยสวมแว่นมาก่อนเลย พอเริ่มสวมครั้งแรกก็เล่นแบบโปรเกรซสีฟซะแล้ว
เกรงว่าผมจะปรับสายตา กะระยะไม่ถูก มองไปมองมาผิดช่อง
ตอนก้าวลงบันได พื้นจะลอยหลอกๆ เดี๋ยวได้ตกบันไดแว่นแตกบรรลัย
ครั้นจะใส่คอนแทค
ก็ไม่ชอบ ไม่อยากหยิบอะไรไปแปะไว้ที่นัยน์ตา สรุป..เลยเลือกตัดแว่นธรรมดาๆ
แต่ขอตามแฟชั่นสักนิด เอาอย่างไร้กรอบ ปีที่แล้วฮิตมาก
ยิ่งแบบของผู้หญิง เท่จริงๆ ไร้กรอบด้วย แถมเลนส์มีสีชมพู
สีฟ้า หลายสีให้เลือกสรร
ขาแว่นก็ธรรมดาอีก
ไม่ถึงกับเป็นขาไทเทเนี่ยม ที่มีสรรพคุณยืดหยุ่น
ไม่หักง่ายอย่างที่คุณธีระ ธัญไพบูลย์ใช้ ขานั้นเขาชอบนอนทำเหมือนกัน
นอนอ่านหนังสือแล้วเผลอหลับ ตื่นขึ้นมา ขาแว่นหักประจำ
เสร็จสรรพเรียบร้อย
เสียเงินราว 2-3 พันบาท ผมก็กลายเป็นหนุ่มใหญ่ ใส่แว่นไร้กรอบ
ขาสีน้ำเงินเข้มทันที เรื่องสีของขาแว่นก็มีปัญหาความไม่มั่นใจ
ตามประสาจำต้องใส่ แต่ไม่อยากให้ใครว่าแก่ จะเลือกขาสีเงินดูใสๆ
ซาวเสียงผู้คนในอาคารเนชั่นวันนั้น ส่วนใหญ่บอกดูจืดๆ
พอลองขาสีน้ำเงินเข้ม หลายคนอุทาน เข้มจริง! (แม้ดูมีอายุไปหน่อย)
ตัดสินใจไม่อยากจืด
ผมพร้อมแล้วครับ
สำหรับการทำงานในวันเลือกตั้งทั่วไปครั้งที่ 21
ของเมืองไทย รับรอง ขานคะแนนถูกต้องทุกเขต ถามนายช่างเอกเหมือนกัน
"น้อง! มีแว่นที่ใส่แล้วเห็นเลยมั้ย ว่าที่
ส.ส.คนไหนดี คนไหนห่วย หรือถ้าใส่แล้วมองทะลุเห็นหน้านายกฯ
คนต่อไปได้ยิ่งดี จะขอตัดสัก 10 อัน"
--------------------------------------------------------------------------------------------
เนชั่น สุดสัปดาห์ ฉบับที่ 662 วันที่ 7 - 13 กุมภาพันธ์
2548
|
