ตอนนี้คุณทำเก็บตกจากเนชั่นคนเดียวมากี่เดือนแล้ว

"ประมาณครึ่งเดือน แต่ก็ไม่ถึงกับอยู่คนเดียว มี คุณธีระ ธัญไพบูลย์ผล ขึ้นมาจัดคู่ เป็นอีกสไตล์หนึ่ง เพราะว่าปัจจุบันรายการอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว ถ้าไม่มีการโยนลูกกัน ไปต่อได้ยากมาก"

หลังจากย้ายช่องมาแล้วต้องจัดทั้งหมดกี่รายการ

"ผมมีประมาณสองรายการครึ่ง คือรายการเก็บตกจากเนชั่นตอนเช้าทำคู่กับคุณธีระที่มาแทนคุณสรยุทธ ส่วนเก็บตกตอนค่ำทำร่วมกับคุณธีระและคุณรุ่งนภา แต่หลัก ๆ ผมเป็นตัวยืน โดยที่เก็บตกแต่ละช่วงจะมีรูปแบบต่างกัน ช่วงเช้าเป็นการสัมภาษณ์ ในขณะที่ช่วงค่ำเราฉีกมาเป็นลักษณะคุยเหมือนกันแต่จะกระชับ รวบรัดมากกว่าตอนเช้า ส่วนคมชัดลึกจะเป็นรายการที่เอาประเด็นมาว่ากันทุกด้าน ทุกมุม"

หลังจากคุณสรยุทธไปแล้วรายการคมชัดลึกต้องจัดกระบวนท่าใหม่อย่างไร

"คุณก่อเขตเข้ามาเป็นตัวหลักแทน ความที่เขาเคยมีประสบการณ์ในการทำถอดรหัสเดิมที่ไอทีวี ทำให้เขามีความรอบรู้เรื่องข่าวอาชญากรรม สังคม แล้วยังเป็นบรรณาธิการที่หนังสือพิมพ์คมชัดลึกอีก ก็เลยชวนมารับหน้าที่เป็นพิธีกรหลัก โดยต่อไปก็จะมีคุณสุทธิชัย คุณเทพชัย เข้ามาช่วยอีกสองแรง ถึงตอนนั้นผมจะค่อย ๆ ถอยออกมา ตอนนี้ผมแค่ไปช่วยชั่วคราวเท่านั้น เพราะความที่หน้าผมมันเยอะมาก เช้าก็มา เย็นก็มา ค่ำอีก มิหนำซ้ำ หลังเที่ยงคืนยังจะมีการเอาเทปมาออกอากาศอีกรอบ จึงต้องพยายามปรับให้สมดุล ไม่ให้คนดูเบื่อ"

แล้วเอาเวลาที่ไหนไปหลับไปนอน เพราะต้องจัดรายการตั้งแต่เช้าไปถึงดึก วันหนึ่ง ๆ นอนทั้งหมดกี่ชั่วโมง

"ผมนอนเป็นหย่อม ๆ มากกว่า หนึ่งชั่วโมงบ้าง สองชั่วโมงบ้าง แล้วแต่จังหวะ"

มาทำงานกี่โมง กลับถึงบ้านกี่โมง

"ผมมาทำงานตั้งแต่ 6 โมงเช้า มาถึงก็เตรียมรายการเก็บตกทันที นั่งเปิดหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ แล้วค่อยสั่งน้อง ๆ ให้ติดต่อแขกรับเชิญ"

มีโปรดิวเซอร์หรือกองหนุนช่วยหรือเปล่า

"มีเฉพาะโปรดิวเซอร์ ความจริงหน้าที่ของโปรดิวเซอร์คือ เมื่อผมมาถึง เขาจะต้องลำดับข่าวก่อนหลังเอาไว้แล้ว แต่ตอนนี้เป็นลักษณะช่วยกันมากกว่า เพราะน้อง ๆ จะเกรง ๆ เคยทำให้ผมแล้ว แต่ผมไม่ชอบ รื้อโน่นรื้อนี่ ตอนหลังน้อง ๆ คงเบื่อกันหมด ซึ่งจริง ๆ ไม่ดีนะ ผมจะต้องเชื่อเขา ไม่อย่างนั้นก็ต้องทำเองทั้งหมด"

คุณเลือกแขกรับเชิญด้วยตัวเองหรือเปล่า

"ช่วยกันครับ เพราะบางทีโปรดิวเซอร์เขาคิดว่าคนนี้ดีกว่า ก็ต้องเชื่อเขา"

ทำงานอย่างนี้ ชีวิตเป็นอิสระตอนไหน

"เก็บตกหมดตอนสิบโมงเช้า ชีวิตก็ยังไม่เป็นอิสระ เพราะผมจะไปแชตตอบอีเมล และรับโทรศัพท์คนดู อีกสักครึ่งถึงหนึ่งชั่วโมง หลังจากนั้นค่อยอิสระ จนกระทั่งถึงบ่ายต้องไปประชุมข่าวรอบสอง ตอนบ่ายสามโมง เพื่อเตรียมรายการตอนค่ำ ประชุมเสร็จตอนสามโมงครึ่งถึงสี่โมง ก็จะต้องประสานงานกับทีมงาน เริ่มคัดเลือกแขกรับเชิญว่าตอนทุ่มจะเอาใคร ส่วนในตอนบ่ายจะมีอีกทีมของคมชัดลึกเข้ามาสลับหน้าที่ โดยที่ผมจะเป็นตัวยืน"

อย่างนี้เอาเวลาที่ไหนไปแอบหลับ

"จริง ๆ ถ้าไม่มีสัมภาษณ์ตอนนี้ (ช่วงบ่ายสองโมง) ผมจะไปนอนตอนบ่ายแล้ว ปกติกินข้าวเที่ยงเสร็จ ผมก็จะไปนอนสักชั่วโมงถึงชั่วโมงครึ่ง นอนที่สตูดิโอเลย ไม่ได้กลับไปบ้าน บริเวณหลังสตูดิโอจะมีฉาก ซึ่งหลังฉากจะมีที่นอน มีเสื่อ บางทีรายการสดตอนเช้ายังมีเสียงกรน เสียงบิดขี้เกียจอยู่เลย แขกรับเชิญบางคนถึงกับตกใจ คุณรุ่งนภาเจอมาแล้ว จัดรายการสุขภาพตอนเช้า ก็มีเสียงบิด เสียงกรน จนต้องรีบเปลี่ยนเรื่องพูด"

สำหรับงานทีวีการนอนในออฟฟิศอย่างนี้เป็นเรื่องไม่ถือสาหาความกันใช่ไหม

"ไม่ครับ ที่เนชั่นเป็นสถานีข่าว 24 ชั่วโมง บางคนต้องแลกเวร ต้องหาที่นอนกันเอาเอง"

CNN หรือสื่อต่างประเทศเขาเป็นกันอย่างนี้หรือเปล่า หรือว่าเขาทำกันอย่างไร

"เขาคงไม่เป็นอย่างเรา คงเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่านี้ มีความเป็นมืออาชีพ มีความเป็นระบบกว่าเรา แต่ความจริงการนอนในออฟฟิศไม่ถือเป็นเรื่องงาน เป็นเรื่องส่วนตัว มีหลายคนที่นี่ประมาณ 3-4 คนไม่ได้กลับบ้านหลายเดือน กลายเป็นพ่อบ้านที่นี่ เพราะบางคนเป็นโปรดิวเซอร์ตอนเช้าก็ต้องเตรียมกราฟฟิก เตรียมเพจตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเช้า สาย ๆ จึงจะได้นอน หรือหัวหน้าข่าวบางคนจะต้องอยู่จนดึกดื่น ซึ่งผมคิดว่าเนชั่นโชคดีที่มีบุคลากรอย่างนี้ บางทีมีข่าวด่วนเข้ามา คนพวกนี้ก็จะทำงานทันที ลุยได้เลย"

นอกจากการเป็นผู้ประกาศข่าวและผู้ดำเนินรายการแล้ว คุณต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับส่วนอื่นของข่าวอีกหรือเปล่า

"ผมเป็นหัวหน้าผู้ประกาศข่าวมีหน้าที่ดูแลผู้ประกาศข่าวทุกคนช่วยดูแลเวลาที่เขาผิด ตอนหลังผมเป็นบรรณาธิการออนแอร์อีกตำแหน่ง รับผิดชอบตอนออกอากาศทั้งหมด ตั้งแต่วิ่งตัวโมต ตัวเพจ จริง ๆ แล้วมีอ่านข่าวอีกตอนสามทุ่มด้วย คือ ที่นี่ข่าวไพรม์ไทม์จะอยู่ตอนสามทุ่ม ไม่ใช่หนึ่งทุ่มเหมือนช่องอื่น คล้าย ๆ กับของอเมริกา เราจะเก็บกวาดคนที่ไม่ดูละคร เมื่อก่อนตอนเปิดสถานีข่าวใหม่ ๆ อ่านข่าวทุกคืน ตอนหลังก็ถอยให้คนรุ่นใหม่มาอ่านบ้าง แต่ก็ยังมีห้อยอยู่บ้างสัปดาห์ละหนึ่งถึงสองคืน เฉพาะคืนที่ผมอ่าน คืนนั้นผมจะไม่จัดคมชัดลึก"

ทำงานหนักอย่างนี้ พลังงานมีหมดบ้างหรือเปล่า

"มันล้ามากกว่า แต่ผมไม่เครียด ผมดูข่าวเป็นประจำอยู่แล้ว ตอนนั่งรถมาทำงานก็จะนั่งคิดว่า เดี๋ยวแปดโมงเช้าจะพูดอะไรเป็นประโยคแรก จะแซวอย่างไรจะคิดตลอด แต่ไม่เครียด เพราะถ้าล้า หน้าก็จะช้ำ ตาดำ ปกติก็ไม่หล่ออยู่แล้ว แล้วจะมาอดหลับอดนอนอีก ไม่อยากให้หมองมากกว่านี้ ให้เกียรติคนดูหน่อย"

คิดว่าทุกวันนี้ทำงานมากไปหรือเปล่า

"มาก เป็นความโชคดีของเนชั่น (หัวเราะ) แต่ผมไม่คิดว่ามันเป็นงานด้วย ผมชอบดูข่าว อ่านหนังสือพิมพ์ได้ทุกที่ ไปเที่ยวก็ไม่เว้น ต้องเลือกห้องที่มีทีวี มีหนังสือพิมพ์ จนตอนหลังคนที่ไปด้วยเขาเบื่อกันหมด สำหรับผมนานแล้วที่ไม่ได้เห็นทะเล เมื่อก่อนไปพัทยาทุกเดือน หลัง ๆ มาสามปีแล้วที่ยังไม่ได้ไปทะเลเลย"

ทำไมสถานการณ์ของเนชั่นขณะนี้ดูเหมือนกับทุกคนทำงานหนักมากเกินไป

"จริง ๆ แล้วยังไม่พอนะ ยังไม่ได้อย่างที่หวัง แต่บอกไม่ได้ว่าขนาดไหนเป็นสิ่งที่ต้องการของที่นี่ บอกได้แค่ว่า ที่เห็นอยู่นี้ยังไม่ใช่อย่างที่ต้องการ อย่างที่เราต้องการคือ ตรึงคนดูตั้งแต่เช้า เปิดเราตลอดเวลาให้ได้ แต่ทุกวันนี้เรายังเปิดโอกาสให้คนดูหมุนไปช่องอื่นอยู่ ซึ่งเราเชื่อว่าถ้าเราทำงานหนักจริง ๆ ทำไปตามที่วางแผนไว้ คนต้องอยู่ที่ช่องเราไปตลอด"

แล้วทำไมยังทำไม่ได้ เป็นเพราะบุคลากรรุ่นใหม่ไม่เข้มแข็งพอ คนน้อยไป หรือเงินไม่ถึง

"หลาย ๆ อย่างปนกัน เงินก็เป็นส่วนสำคัญ งบประมาณที่ใช้ทำสถานีข่าว 24 ชั่วโมงต้องใช้เยอะมาก เราไม่ได้ทุนหนา แค่ทำเท่าที่มีอย่างเต็มที่ เราไม่มีรถถ่ายทอดสด ซึ่งถ้าเรามี เราจะถ่ายทุกวัน ใช้จนพัง บางทีนึกอิจฉาช่องอื่น แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันไม่ไปทำข่าวนี้วะ อยากจะโทรศัพท์ไปบอกว่า ช่วยไปถ่ายหน่อยได้ไหม หรือเรื่องปริมาณคน จะว่าน้อยก็ไม่น้อย ผมว่าเป็นเรื่องประสบการณ์มากกว่า คนบางคนยังไม่มีประสบการณ์มากพอที่จะจัดรายการ การจะจัดรายการได้ไม่ใช่คุณมาถึงก็จะมาสมัครอ่านข่าวเลย ในกรณีนี้ถ้าเรารับคุณ ทดสอบคุณเหมือนช่องอื่นแล้ว แน่นอนว่าสามเดือนแรกคุณยังไม่ได้อ่านข่าวหรอก ต้องไปเป็นผู้สื่อข่าวอยู่ข้างนอกก่อน อยู่ทำเนียบฯ อยู่กระทรวงกับรุ่นพี่สักระยะหนึ่ง แล้วค่อยกลับมาที่โต๊ะข่าว มานั่งเขียนข่าว แล้วถึงจะเขยิบมาอ่านข่าวเบรกต้นชั่วโมง ข่าวครึ่งชั่วโมง ข่าวหนึ่งชั่วโมง แล้วค่อยมาเป็นข่าวไพรม์ไทม์ หลังจากนั้น จากผู้ประกาศข่าว ก็อาจจะมาเป็นผู้จัดรายการเรื่องต่าง ๆ เช่น สุขภาพ กฎหมาย การศึกษา จนเมื่อคุณแกร่งกล้ามากขึ้น ก็อาจจะมาจัดรายการเก็บตกแทนผมในอนาคต มันจะต้องเป็นสเต็ป ที่สำคัญทุกอย่างต้องใช้เวลา"

ต้องใช้เวลาเป็นปีอย่างนี้ เด็กรุ่นใหม่เลยโตไม่ทัน

"ใช่ โตไม่ทัน ก็พยายามสร้างกันอยู่ พยายามสร้างในเส้นทางของเรา แม้ว่าบางคนจะกระเด็นออกไป ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เพราะด้วยแรงที่เขาอยากไปเอง หรือด้วยแรงดูดอะไรก็ตามแต่ เราก็ต้องสร้างใหม่เรื่อย ๆ"

เหนื่อยไหมที่สร้างคนมาเรื่อย ๆ แล้วเขาก็ไป

"เหนื่อย หมดกำลังใจด้วย ของอย่างนี้มันเป็นสไตล์นะ เหมือนสูตรอาหาร คุณเข้ามาอยู่ร้านสุกี้ของผม เอาละ คุณจะมาเป็นพ่อครัว ถือว่าเรื่องใหญ่มาก คือถ้าเราเป็นพ่อครัวฝึกหัด ไม่ได้ปรุงน้ำจิ้มก็ไม่เป็นอะไร เอาน้ำจิ้มไปอย่างเดียว แต่ถ้าวันหนึ่งคุณเป็นหัวหน้าพ่อครัว คุณรู้สูตรน้ำจิ้ม เรื่องใหญ่แล้ว เพราะน้ำจิ้มคือหัวใจของร้านสุกี้ ทีนี้ เวร! มันดันออกไป และไม่รู้ว่าเอาสูตรน้ำจิ้มเราไปด้วยหรือเปล่า ใช่ไหม"

ส่วนใหญ่มันเอาไปแน่ ๆ อยู่แล้ว (หัวเราะ)

"แล้วที่มันเหนื่อยคืออะไรรู้ไหม พอเอาสูตรเราไป เราก็ต้องมาเปลี่ยนสูตรเหมือนกัน ที่เนชั่นตอนนี้ก็มี ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ แต่เราดู ๆ ก็รู้ เฮ้ย! เหมือนเราเลย คล้ายมาก อาจดีกว่าเราทำด้วยซ้ำ ก็ต้องคิดสูตรใหม่ขึ้นมา แต่เด็กรุ่นใหม่จะมีข้อเสียที่ว่า เขาจะจำอะไรบางอย่างกับการอ่านข่าวเดิม ๆ เราก็ต้องมาล้าง มาสอนเขาใหม่ ให้สนุกกับข่าว คือถ้าจะมาที่นี่เพื่อเอาเงินเดือนอย่างเดียวคุณต้องตายแน่ ๆ หัวสมองต้องระเบิด
การมาทำงานข่าว คุณต้องอยากรู้ว่า เฮ้ย! ป้าคนนั้นรถหายไปหลายวัน แล้วห้างก็ไม่รับผิดชอบ ตอนนี้ปีนขึ้นไปจะกระโดดลงมา ถ้าเป็นตัวคุณจะทำอย่างไร ในขณะเดียวกัน มีการฉกเงินในบริเวณเดียวกันไปอีกเกือบสองล้านบาท คุณจะต้องสนุกที่จะคิดต่อว่า ทั้งสองเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องบังเอิญ หรือเป็นการวางแผน แล้วใครวางแผน? คนทำงานที่นี่ต้องสนุกถึงจะอยู่ได้"

คนรุ่นใหม่มีอย่างนี้เยอะไหม ถ้าเดินเข้ามาสิบคนจะเหลือตัวจริงสักกี่คน

"ไม่ถึงครึ่ง แล้วที่สำคัญเขาไม่เข้าใจมากกว่า กว่าจะลงตัว สามารถวิ่งออกไปได้ มันต้องกระตุ้นหลายครั้ง เฮ้ย! ตรงนี้มันต้องเข้าข่าวด่วนเลย อ้าวพี่แต่มันไม่มีข่าว ต้องคอยบอกว่า นั่นแหละมันเป็นข่าว การที่มีข่าวออกไปว่ามาเฟียคนนี้มันจะมามอบตัว แล้วมันไม่มา มันคือข่าวแล้ว ไม่ใช่ต้องรอให้มาถึงจะเป็นข่าว ซึ่งการทำข่าวมันต้องมองหลาย ๆ อย่างควบคู่กันไป"

ถ้าสิบคนได้มาแค่ห้าคน แสดงว่าต้องสร้างใหม่ตลอด

"ใช่ แต่อย่าลืมว่าอาชีพนี้มีคนสนใจเยอะ เหมือนที่ครั้งหนึ่งคนสนใจอาชีพดีเจ วัน ๆ หนึ่งรับใบสมัครเยอะมาก เพียงแต่ขาดผู้ชาย หลายปีที่ผ่านมาหายากมาก"

เราเสียผู้ชายไปให้กับวงการไหน

"กับการเบี่ยงเบนทางเพศมั้ง (หัวเราะ) บางคนบ่นผมว่าทำไมพี่ไม่รับมาสักที ทำคนเดียวก็บ่นว่าเหนื่อย จริง ๆ มันไม่มี หายากมาก เขาก็จะบอกว่า ทำไมไม่มี ดูคนโน้นสิ สำหรับผม บางคนที่อ่านข่าวอยู่มันไม่ใช่ น้ำเสียงไม่ได้ ท่าทางก็ไม่ใช่ ถ้าบอกช่องไปเดี๋ยวมีเฮ (หัวเราะ) มันเหมือนน้ำจิ้ม แปร่ง ๆ ไม่เด็ดขาด การอ่านข่าวต้องเด็ดขาด (เน้นเสียง)
สภาพการเปลี่ยนแปลงสังคมก็มีส่วน แม้กระทั่งผู้หญิงก็ตาม เด็กวัยรุ่นพอเข้าสู่วัยทำงานการพูดการจา รวมทั้งการอ่านข่าวชอบพูดซ้ำ ๆ พูดไม่เต็มคำ ไม่มีตัวสะกด เป็นอุปสรรคในการฝึกมาก ออกอากาศแล้วเสียหาย คนดูรำคาญ"

มันเป็นวัฒนธรรมดีเจบวกกับวีเจด้วยหรือเปล่า

"ผมว่ามันเป็นพฤติกรรมของวัยรุ่นแต่ละยุคแต่ละสมัย ยุคผมก็คงจะเป็นอีกแบบหนึ่ง ซึ่งผู้ใหญ่ก่อนหน้าผมก็คงจะรำคาญคนรุ่นผมเหมือนกันว่า ไอ้นี่เพื่อชีวิตเกินไป อะไรก็เพื่อชีวิต ซึ่งเด็กรุ่นใหม่นี้คงต้องไปเหนื่อยกับเด็กรุ่นต่อไปเรื่อย ๆ "

ผลตอบแทนมีผลแค่ไหน เพราะดูเหมือนนอกจากชื่อเสียงแล้ว คนรุ่นหลังคิดเรื่องเงินเรื่องทองกันเยอะ

"ผมถึงบอกว่าคนที่อยากจะเข้ามาทำงานทีวีตรงนี้แล้วตั้งเป้าหมายว่าอยากจะดัง คุณจะเหนื่อย กลายเป็นคนไม่น่ารักในสังคมของคุณ ไม่มีความสุข"

มีเยอะไหมที่เข้ามาแล้วมีเจตจำนงว่าจะต้องดัง

"ก็มีบ้าง ไม่เยอะหรอก เราโชคดีที่คนรุ่นใหม่ที่เข้ามาส่วนใหญ่เป็นคนอยากทำงาน พอรู้ภูมิหลังพอสมควรว่าเข้ามาแล้วจะเป็นอย่างไร แต่ก็จะบอกเขาตรง ๆ เลยว่า ถ้าอยากจะดัง ลำบากนะ ของอย่างนี้ไม่ใช่ดังวันนี้ พรุ่งนี้ ไม่ใช่น้องแอนที่กินให้อ้วนแล้วดัง ทีวีเป็นเรื่องใหญ่มาก ผมจะบอกให้ มันฆ่าคุณได้เลย ถ้าปล่อยคุณผิดจังหวะ ไม่ใช่มาถามว่า หนูอยากจะจัดรายการ ทำไมไม่ให้หนูจัดสักที ก็จะบอกเขาไปว่า หนูยังจัดไม่ได้หรอก เชื่อพี่เถอะ ถ้าปล่อยหนูตอนนี้ หนูก็ตาย เด็กบางคนก็ไม่เข้าใจ ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะดัง แต่บางทีเขาอยากจะทำจริง ๆ แต่เขาไม่เข้าใจว่า อิทธิพลของทีวีมีมากอย่างไม่น่าเชื่อ คือคุณต้องทำการบ้านทุกวันอย่างเอาใจใส่ รู้ในสิ่งที่คุณจะทำอย่างลึกซึ้ง แล้วจับในสิ่งที่เราสอนมาให้ถูกต้องเสียก่อน บวกกับการทุ่มเทเวลา รับรองคุณมีชื่อเสียงแน่ เงินทองก็ไม่ต้องพูดถึง
แต่สำหรับคนที่คิดว่าอาชีพนี้ได้เงินมาก เดือนหนึ่งต้องได้เป็นแสน ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอก เราก็คืออาชีพหนึ่ง ที่ไม่ได้แตกต่างจากนางพยาบาลที่เข้าเวรเลย บางคนไม่ได้ต่างจากหนุ่มสาวโรงงานแถวเทพารักษ์เมื่อคิดในแง่รายได้ เราอยากให้คิดว่าเข้ามาเพราะอยากทำงานมากกว่า ถ้าคุณหวังว่าเข้ามาแล้วจะมีเงินซื้อบ้านภายในปีหรือสองปี คุณลำบากแน่"

แล้วคุณกนกซื้อบ้านแล้วหรือยัง

"ซื้อแล้วครับ แต่หลังเล็ก ๆ"

ทำงานกี่ปีถึงเก็บเงินซื้อบ้านได้

"ผมซื้อมานานแล้วครับ ไม่เกี่ยวกับงานตรงนี้ อย่างบ้านผมอยู่บางมด ขึ้นรถเมล์ไม่ไหว ผมก็ไม่ซื้อรถ ผมซื้อบ้านแถวนี้ ผมมีความสุขที่จะเดินไปทำงาน และเดินกลับบ้าน"

มีครอบครัวหรือยัง

"มีแล้ว ผมแต่งงานตอนปี 2540 ค่าเงินกำลังลดพอดี มันไม่มีอะไรทำจริง ๆ คนก็ถูกลด ก็เลยแต่งงานดีกว่า (หัวเราะ)"

ทำงานมาสักระยะเริ่มมีชื่อเสียง คนอื่นก็คิดว่าคุณมีเงินเยอะ แต่ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น แล้วมีวิธีจัดการชีวิตอย่างไร

"ผมเชื่อว่าถ้ามีชื่อเสียงก็จะมีเงินตามมา มันเป็นผลพวงตามกัน"